Ο 18χρονος Ουκρανός Κιρίλο Χορμπένκο συμβόλιζε το μέλλον του ουκρανικού στρατού: λίγες μέρες μετά τα 18 του, γράφτηκε σε ένα ειδικό πρόγραμμα ταχείας στρατιωτικής εξέλιξης, με στόχο να αποκτήσει εμπειρία μάχης και να κερδίσει μια θέση σε στρατιωτική ακαδημία που δεν μπορούσε να πληρώσει.
Ψηλός, αδύνατος και αποφασισμένος, δήλωνε πως θέλει «να αφιερώσει όλη του τη ζωή στη στρατιωτική υπηρεσία», βλέποντας τον στρατό ως τη μοναδική διέξοδο για μια καλύτερη ζωή από το φτωχικό σπίτι του στη Σαμάρ, κοντά στο Ντνίπρο. Λιγότερο από έξι μήνες αργότερα, ο Χορμπένκο σκοτώθηκε από ρωσικά πυρά πυροβολικού, καθώς κατευθυνόταν να ενισχύσει ουκρανικές θέσεις στην ιδιαίτερα επικίνδυνη περιοχή του Πόκροβσκ, στην ανατολική Ουκρανία.
Στα πρώτα χρόνια της ρωσικής εισβολής, το Κίεβο προσπαθούσε να κρατήσει τους πιο νέους άνδρες μακριά από την πρώτη γραμμή, ώστε να αποτελέσουν τη γενιά που θα ανοικοδομήσει τη χώρα μετά τον πόλεμο. Όμως η περίπτωση του Χορμπένκο αποκαλύπτει με ωμό τρόπο το τεράστιο πρόβλημα έλλειψης προσωπικού, καθώς ουκρανικές μονάδες βρίσκονται συχνά αντιμέτωπες με ρωσικές δυνάμεις που τις υπερτερούν αριθμητικά ακόμη και 10 προς 1.
Ο νέος υπουργός Άμυνας, Μιχαΐλο Φεντόροφ, έχει δηλώσει ότι περίπου δύο εκατομμύρια Ουκρανοί αποφεύγουν τη στράτευση και πάνω από 200.000 στρατιώτες έχουν λιποτακτήσει, αριθμοί που αντιστοιχούν περίπου στο ένα πέμπτο των ενόπλων δυνάμεων της χώρας.
Ουκρανία: «Συμβόλαιο 18–24» και χαμένη γενιά
Για να καλύψει τα κενά, η Ουκρανία δημιούργησε το πρόγραμμα «Συμβόλαιο 18–24», που προσφέρει υψηλούς μισθούς, παροχές και θέσεις σε πανεπιστήμια σε νέους 18–24 ετών, με αντάλλαγμα έξι μήνες εκπαίδευσης και έξι μήνες μάχης στην πρώτη γραμμή. Ο Χορμπένκο κατατάχθηκε στην 25η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία μέσω αυτού του προγράμματος, ενώ πριν φύγει για την εκπαίδευση πρόλαβε να ζητήσει σε γάμο τη σύντροφό του, Λέρα, σχεδιάζοντας έναν γάμο και μια νέα ζωή μετά τη λήξη του δωδεκάμηνου συμβολαίου. «Η γενιά μας μεγάλωσε με την ιδέα ότι πρέπει να υπερασπιστούμε τη χώρα μας, αυτό είναι το καθήκον μας απέναντι στο κράτος και τον λαό», έλεγε ο ίδιος, περνώντας τα βράδια του στο στρατόπεδο βλέποντας βίντεο από ουκρανικές επιχειρήσεις και κάνοντας βάρη.
Εκατοντάδες νέοι Ουκρανοί έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα, συχνά στέλνοντας τους εαυτούς τους απευθείας στο επίκεντρο της ρωσικής προέλασης, με τραγικές συνέπειες. Ο 18χρονος Βιατσεσλάβ Μαλέτς, που άφησε τη Γερμανία για να πολεμήσει στην πατρίδα του, τιμήθηκε με μετάλλιο από τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι τον Σεπτέμβριο, αλλά σκοτώθηκε ένα μήνα αργότερα πατώντας σε αντιανθρώπινη νάρκη κοντά στο Πόκροβσκ. Άλλοι νέοι έχουν ακρωτηριαστεί, μείνει ανάπηροι ή λιποτάξει, με αποτέλεσμα ορισμένες μονάδες να μετακινούν τους πιο άπειρους σε μονάδες drones, μακριά από τα πιο αιματηρά σημεία του μετώπου.
Η ανθρώπινη τραγωδία πίσω από τους αριθμούς στην Ουκρανία
Στη Σαμάρ, ο ιερέας Μικόλα Καπράλικ, που είχε έρθει κοντά στον Χορμπένκο, λέει πως έχει χάσει περίπου 100 άνδρες της ενορίας του στον πόλεμο, μεταξύ των οποίων και έναν 19χρονο στρατιώτη, σε μία κηδεία όπου συμμετείχαν εκατοντάδες άνθρωποι. Περιγράφει τους νέους εθελοντές ως γενναίους αλλά συχνά υπερβολικά σίγουρους για τον εαυτό τους, λέγοντας για τον Χορμπένκο ότι «είδε μερικά βίντεο και πίστεψε πως είναι ανίκητος». Την ίδια στιγμή, τα πεζοπόρα τμήματα της Ουκρανίας αποτελούνται ολοένα και περισσότερο από μεγαλύτερους σε ηλικία άνδρες, πολλοί από τους οποίους δεν είναι κατάλληλοι για εξαιρετικά απαιτητικές αποστολές, ενώ οι περίοδοι στην πρώτη γραμμή έχουν επιμηκυνθεί, εξαντλώντας ακόμη περισσότερο τους στρατιώτες.
Στις 18 Οκτωβρίου, ο Χορμπένκο και πέντε άλλοι στρατιώτες στάλθηκαν να ενισχύσουν μια υποστελεχωμένη θέση μέσα στο Πόκροβσκ, μια πόλη-ορυχείο 60.000 κατοίκων που η Ρωσία προσπαθεί να καταλάβει εδώ και δύο χρόνια. Μόνο ένας από τους έξι είχε πραγματική εμπειρία μάχης, και όταν η ομάδα δέχθηκε σφοδρά πυρά κατά την είσοδό της στην πόλη, ο Χορμπένκο χάθηκε μέσα στο χάος. Την επόμενη μέρα, οι σύντροφοί του βρήκαν το σώμα του δίπλα σε έναν φράχτη, αλλά, σύμφωνα με τον 19χρονο Ολεξάντρ Μπαχάτς, «υπήρχαν drones παντού» και δεν κατόρθωσαν να τον μεταφέρουν.
Η οικογένειά του δεν έχει λάβει ακόμη επίσημη επιβεβαίωση του θανάτου του ούτε τις κρατικές αποζημιώσεις, καθώς η σορός του δεν έχει ανακτηθεί. Η μητέρα του, Τετιάνα, λέει πως «απλώς δεν ήταν ακόμη έτοιμος για τον πόλεμο», ενώ η μνηστή του Λέρα συνεχίζει να φορά το δαχτυλίδι αρραβώνα και δηλώνει ότι, αν μπορούσε, θα πήγαινε η ίδια στο Πόκροβσκ για να φέρει πίσω το σώμα του. «Τα 18χρονα αγόρια δεν έχουν θέση στην πρώτη γραμμή», λέει με πικρία, «δεν είναι ακόμη πραγματικοί ενήλικες, απλώς νέα, άμυαλα παιδιά», μια φράση που συμπυκνώνει το δίλημμα της Ουκρανίας ανάμεσα στην ανάγκη για στρατιώτες και στην προστασία μιας ολόκληρης γενιάς.
