Ήταν Φεβρουάριος του 2020 και ο κορονοϊός είχε αρχίσει να εξαπλώνεται στον κόσμο. Τέσσερις άνθρωποι ξεκινούσαν για ένα από τα πιο απομονωμένα μέρη στον κόσμο, στην άκρη των ακατοίκητων βορειοδυτικών νησιών της Χαβάης.

Εκεί, περισσότερα από 2.200 χιλιόμετρα από τη Χονολουλού, ζούσαν πλήρως αποκομμένοι από τον κόσμο για 9 μήνες, καθώς εργάζονταν για να αποκαταστήσουν το περιβάλλον των νησιών.

Μακριά από τον κόσμο, περιορισμένοι σε ένα μικρό μέρος χωρίς τηλεόραση ή πρόσβαση στο ίντερνετ, η μόνη τους πληροφόρηση προερχόταν από sms και κάποια περιστασιακά emails.

Έμαθαν για την πανδημία την περίοδο που ήταν απομονωμένοι, αλλά δεν είχαν ζήσει καμία από τις πρωτόγνωρες συνθήκες που είχε ζήσει ο υπόλοιπος κόσμος που κινούνταν στους ρυθμούς της πανδημίας του κορονοϊού.

Τώρα επέστρεψαν σε μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική, σε κοινωνίες που έχουν αλλάξει και μπορεί να φαίνονται εξίσου ξένες σήμερα όπως η απομόνωση στο νησί στις αρχές του χρόνου.

Τώρα πρέπει αν προσαρμοστούν στις μάσκες προσώπου, στις απαγορεύσεις κυκλοφορίας και στις επαφές με φίλους χωρίς αγκαλιές και χειραψίες.

«Ποτέ δεν έχω δει κάτι τέτοιο, αλλά άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο του Στίβεν Κινγκ για το ξέσπασμα μια αρρώστιας και σκεφτόμουν: Ω Θεέ μου, έτσι θα είναι πίσω στο σπίτι;», δήλωσε ο Τσάρλι Τόμας, ένας από την ομάδα των τεσσάρων, σύμφωνα με τη Guardian. «Όλα αυτά τα μέτρα, άνθρωποι άρρωστοι παντού. Ήταν παράξενο και να το σκέφτομαι».

Το έργο της ομάδας εντασσόταν στο πλαίσιο μιας προσπάθειας της Χαβάης να διατηρήσει το εύθραυστο οικοσύστημα.

TAGS
Μάθετε πρώτοι τι συμβαίνει στην Ελλάδα και τον κόσμο στο Google News του Newsbeast. Ακολουθήστε το Newsbeast σε Instagram, Facebook και Twitter.