Ο Νικολάι Μλάντενοφ είναι ο άνθρωπος που επιλέχθηκε για να υπηρετήσει ως γενικός διευθυντής του Συμβουλίου Ειρήνης του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ για τη Γάζα. Ο Μλάντενοφ είναι Βούλγαρος διπλωμάτης και πολιτικός, που υπηρέτησε ως ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ στη Μέση Ανατολή από το 2015 έως το 2020, με έδρα την Ιερουσαλήμ.
Ο ρόλος του ως απεσταλμένος του ΟΗΕ στη Μέση Ανατολή τον οδήγησε σε διαπραγματεύσεις για τη Λιβύη και τη Γάζα. Το 2020 αρνήθηκε να γίνει ειδικός επιτετραμμένος στη Λιβύη. Έχει εργαστεί εντατικά για την άμβλυνση των εντάσεων μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς. Στα τέλη του 2025 ανέλαβε να ηγηθεί της εκτελεστικής επιτροπής της Γάζας, καθώς χαίρει της εκτίμησης και του προέδρου Τραμπ, και των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών.
Προηγουμένως, ο Μλάντενοφ διετέλεσε υπουργός Άμυνας της Βουλγαρίας από τις 27 Ιουλίου 2009 έως τις 27 Ιανουαρίου 2010 και υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του τότε πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ από το 2010 έως το 2013. Πριν από αυτό, ήταν μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2007 έως το 2009.
Όπως αναφέρει δημοσίευμα του AP, ο Milen Keremedchiev, πρώην διπλωμάτης και ειδικός αναλυτής σε θέματα πολιτικής της Μέσης Ανατολής, ισχυρίζεται ότι ακριβώς επειδή είναι Βούλγαρος, ο Νικολάι Μλάντενοφ έχει μεγάλες πιθανότητες να πετύχει στην αποστολή του.
Και συνεχίζει λέγοντας: «Η Βουλγαρία θεωρείται εδώ και δεκαετίες μια μετριοπαθής χώρα, που έχει αποφύγει τις ακραίες τοποθετήσεις σε αυτήν την ιδιαίτερα οξυμένη σύγκρουση. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως υπουργός Εξωτερικών, υποστήριξε με συνέπεια μια προσεκτικά ισορροπημένη πολιτική προσέγγιση στα ζητήματα της Μέσης Ανατολής. Αυτή η προσέγγιση έτυχε θετικής υποδοχής τόσο από τον αραβικό κόσμο όσο και από το κράτος του Ισραήλ. Η θέση της Βουλγαρίας ήταν παραδοσιακά ισορροπημένη και ο Μλάντενοφ παρέμεινε σταθερός στη διατήρηση αυτής της στάσης. Στο ρόλο του ως ειδικού απεσταλμένου του ΟΗΕ στη Μέση Ανατολή, κατέβαλε συνεχείς προσπάθειες για να εξασφαλίσει ότι οι απόψεις των Παλαιστινίων θα ακούγονταν πληρέστερα. Ήταν επίσης ένας από τους λίγους μη Άραβες διπλωμάτες που κέρδισαν την εμπιστοσύνη όχι μόνο της Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά και διαφόρων παρατάξεων του παλαιστινιακού πολιτικού και αντιστασιακού κινήματος».
