19
loading
Γράφει
ο Γεώργιος Σαρρής*

Όσοι βρέθηκαν τέτοιες μέρες πριν από 196 χρόνια στο επιβλητικό θέατρο Karntnertor της Βιέννης είχαν την τύχη ν' απολαύσουν για πρώτη φορά ένα από τα γνωστότερα μουσικά κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ - ίσως ό,τι σπουδαιότερο έχει συνθέσει ποτέ ο άνθρωπος. Οι θεατές άκουγαν εκστασιασμένοι. Στα αυτιά τους έφθαναν υπό μορφή ηχητικών κυμάτων οι περίτεχνα συνδυασμένες νότες.

Πορτρέτο του Μπετόβεν φιλοτεχνημένο από τον ζωγράφο Γιόζεφ Βίλλιμπρορντ Μέλερ

Ο μόνος που δεν μπορούσε να τις απολαύσει, ήταν ο ίδιος ο συνθέτης και μαέστρος εκείνης της βραδιάς, ο 54χρονος Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, για τον απλούστατο λόγο ότι... είχε χάσει ολοκληρωτικά την ακοή του. Αυτό που συνέβαινε ήταν κάτι το εκπληκτικό. Είχε γράψει την περίφημη «Ενάτη Συμφωνία» χωρίς να ακούει (!) και τώρα, Δευτέρα 7 Μαΐου του 1824, την παρέδιδε στο κοινό, καλώντας το να την κρίνει.

Απλώς κουνούσε τα χέρια

Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν με φόντο σύνθεσή του

Εκείνη τη βραδιά «ο συνθέτης στεκόταν όρθιος στο πόντιουμ και γύριζε τις παρτιτούρες κουνώντας τα χέρια του. Οι μουσικοί, ειδοποιημένοι από πολύ νωρίς, δεν τον κοίταζαν. Τα μάτια τους ήταν καρφωμένα στον διευθυντή ορχήστρας και τον κύριο αρχιμουσικό, μιας και ο Μπετόβεν δεν άκουγε τον παραμικρό ήχο. Οι κινήσεις των χεριών του, δε χρησίμευαν σε τίποτε» γράφει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας - βιογράφος Γιώργος Δρόσος στο βιβλίο «Λ. Β. Μπετόβεν - Η ζωή, το έργο, η εποχή του» (εκδόσεις Ζαχαρόπουλος).

Το Theater am Kärntnertor, όπου πρωτακούστηκε η 9η συμφωνία

Μόλις τελείωσε, οι παρευρισκόμενη στην αίθουσα ξέσπασαν σε ατελείωτες επευφημίες και χειροκροτήματα. Ο μεγάλος δάσκαλος όμως συνέχιζε να έχει γυρισμένη την πλάτη στο ξέφρενο κοινό. Δεν αντιλαμβανόταν τίποτα. Η 20χρονη υψίφωνος, Καρλίν Ούνγκερ, πήγε προς το μέρος του και τον έστρεψε προς το κοινό, ώστε να δει τι συνέβαινε.

Η τραγουδίστρια Κάρλιν Ουνγκερ ήταν αυτή που φέρεται να έστρεψε τον Μπετόβεν προς το κοινό, όταν αυτό χειροκροτούσε μετά το τέλος της παράστασης, καθώς εκείνος δεν άκουγε τι συνέβαινε

Σύμφωνα με έναν μάρτυρα, «ο κόσμος τον χειροκροτούσε επί πέντε λεπτά, ενώ στον αέρα πετούσαν καπέλα και μαντίλια. Σήκωναν τα χέρια τους, ώστε ο Μπετόβεν, που δεν μπορούσε να ακούσει, να δει τουλάχιστον την αποδοχή που είχε». Μάλιστα, δέχθηκε πέντε μπιζαρίσματα από το κοινό (εκ νέου καλέσματα στη σκηνή για χειροκρότημα δηλαδή), γεγονός που προκάλεσε σάλο, καθώς ανάλογες τιμές προβλέπονταν μονάχα για τον βασιλιά ο οποίος και πάλι στις δημόσιες εμφανίσεις του δεν λάμβανε πάνω από τρία.

Για πρώτη φορά χορωδιακή συμφωνία

Παρτιτούρες του μεγάλου συνθέτη

Η σύνθεση της Ενάτης Συμφωνίας σε ρε ελάσσονα, άρχισε γράφεται το 1817, όμως ο κύριος όγκος της αποτυπώθηκε στο πεντάγραμμο από το φθινόπωρο του 1822 και μετά. Στα τρία πρώτα μέρη της («Allegro ma non tropo, un poco maestoso», «Molto Vivace» και «Adagio molto e cantabile») δεν αντιμετώπισε ιδιαίτερες δυσκολίες, αλλά το τέταρτο («Presto… Prestissimo») τον δυσκόλεψε αρκετά, αφού κανείς πριν απ’ αυτόν δεν είχε προβεί σε εισαγωγή χορωδιακών μερών εντός μιας συμφωνίας (στο τέταρτο και τελευταίο μέρος μπαίνει χορωδία που απαγγέλλει στίχους από το ποίημα «Ωδή στη Χαρά», του συμπατριώτη του Φρίντριχ Σίλερ).

Η ολοκλήρωση μιας τέτοιας σύνθεσης, δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιηθεί σε καθορισμένο χρόνο, αφού ο δάσκαλος αναγκαζόταν να διακόπτει την εργασία του για διάφορες αιτίες, ασχολούμενος με άλλες επείγουσες υποθέσεις ή ακόμη και με καινούργια έργα. Για εκείνον ήταν μια συνηθισμένη τακτική.

Χειρόγραφη παρτιτούρα του Μπετόβεν (εν προκειμένω η σονάτα op. 109)
Τμήμα παρτιτούρας της 9ης Συμφωνίας

Του είχαν συστήσει να μην εργάζεται νύχτα

Πέραν αυτού όμως, σημαίνοντα ρόλο στην ολοκλήρωση ενός έργου έπαιζε και η υγεία του συνθέτη, που παρουσιάζει προβλήματα. Εκτός από τους χρόνιους πονοκεφάλους και κολικούς, αυτή τη φορά ένιωθε και μια γενική ατονία, ενώ ταυτόχρονα εξασθενούσε ανησυχητικά και η όρασή του. Οι γιατροί του είχαν συστήσει να αποφεύγει το φως των κεριών, δηλαδή να μην εργάζεται καθόλου τη νύχτα, αλλά μόνο υπό το άπλετο φυσικό φως. Ήταν κάτι που όσο ζούσε στη Βιέννη δεν μπορούσε να ακολουθεί αυστηρά, αφού τα βράδια του δινόταν η δυνατότητα να συγκεντρώνεται απερίσπαστος και να γράφει το αριστούργημά του. Όσοι φίλοι τον συναντούσαν το 1825 έκαναν λόγο για ένα γερασμένο και απογοητευμένο άνδρα, έτοιμο να καταρρεύσει.

Το εξώφυλλο της πρώτης συλλογής έργων του Μπετόβεν που εκδόθηκε μεταξύ 1862 και 1865

Κι όμως, τότε ήταν που ο Μπετόβεν, σε κατάσταση αληθινής μεταρσίωσης μελοποιούσε το φινάλε της Ενάτης Συμφωνίας, την Ωδή στη Χαρά. Οι στίχοι της περίφημης ωδής, που πρωτοδημοσιεύτηκε το 1786, τον έκαναν να νιώσει την ανάγκη εξύμνησης του πανέμορφου αυτού συναισθήματος. Επιθυμούσε εξαρχής η εκτέλεσή της να γίνεται από ορχήστρα με κουαρτέτο φωνών και μεικτή χορωδία.

Ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Άγαλμα του Μπετόβεν στη Βιέννη

Αποκλείεται να μην την έχετε ακούσει έστω και μια φορά στη ζωή σας. Το μουσικό τμήμα της αποτέλεσε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 τον ύμνο του Συμβουλίου της Ευρώπης και ακολούθως το 1985, οι ηγέτες της γηραιάς ηπείρου αποφάσισαν ότι αυτό θα πρέπει να αποτελέσει τον ύμνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όπερ και εγέννετο.

Ο Γερμανός συνθέτης σε ένα ακόμη πορτρέτο του

Κυκλοφορεί μάλιστα ως αστικός μύθος, ότι η χωρητικότητα των CD προσδιορίστηκε στα 74 λεπτά κατόπιν προτάσεως του μαέστρου Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν προς τον πρόεδρο της SONY Ακίο Μορίτα, για να μπορεί έτσι να ακούγεται ολόκληρη η Ενάτη Συμφωνία που έχει ανάλογη διάρκεια, χωρίς διακοπή. Κάτι τέτοιο όμως δεν ισχύει. Τη σφραγίδα στην Ενάτη Συμφωνία έχουν βάλει κατά καιρούς μεγάλοι μαέστροι όπως ο Βίλχελμ Φουρτβέγκλερ, ο Αρτούρο Τοσκανίνι, ο Όττο Κλέμπερερ, ο Μπέρναρντ Χάιτνικ, ο Καρλ Μπεμ, ο Ραφαέλ Κούμπελικ, ο Λέοναρντ Μπερνστάιν, ο Τζον Ελιοτ Γκάρντινερ και ο Σάιμον Ρατλ, οι οποίοι διηύθυναν σπουδαίες ορχήστρες όπως είναι η Φιλαρμονική Βερολίνου, η Φιλαρμονική της Βιέννης, η Συμφωνική Ορχήστρα του NBC, η Συμφωνική της Νέας Υόρκης, η Συμφωνική της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας, η Συμφωνική του Κλίβελαντ και η Φιλαρμόνια του Λονδίνου.

Μπορείτε να ακούσετε μια από τις χιλιάδες εκτελέσεις της «Ωδής στη Χαρά» εδώ:

Μπορείτε να ακούσετε ολόκληρη την 9η Συμφωνία, διάρκειας μιας ώρας και πέντε λεπτών, εδώ:

 

* Ο Γεώργιος Σαρρής είναι δημοσιογράφος - μέλος της ΕΣΗΕΑ, τιμηθείς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με το Βραβείο Αθ. Μπότση για την αντικειμενική και με πληρότητα παρουσίαση ιστορικών πολιτικών θεμάτων.

ΚΑΝΤΕ LIKE ΤΟ NEWSBEAST.GR

19
σχόλια
  1. avatar Οζζυ

    Ειναι κριμα που ο Τεραστιος Μπετοβεν,ισως ο μεγαλυτερος μουσικος ολων των εποχων,δεν ακουσε ποτε το εργο του.Αλλα η ζωη ειναι αδικη οπως παντα.Τιμη κι δοξα στον Λουντβιχ βαν Μπετοβεν.

  2. avatar king

    εντωμεταξυ λεει πατηστε εδω για να ακουσετε κ δε δειχνει τιποτα.....σε ποιους το λεει οι γκοστμπαστερς ειμαστε???

  3. avatar Αντίγαβρος

    ΚΟΡΥΦΑΙΟ...ΟΠΩΣ ΟΜΩΣ και το MATTHAUS PASSION του BACH το SELLING ENGLAND BY THE POUND των GENESIS τοREQUIEM του MOZART,το IN ROCK των DEEP PURPLE κ.λ.π. ΜΙΚΕ ΛΕΛΕ...

  4. avatar Κορυφαίο έργο!

    Και αυτό το έγραψε ένας κουφός!
    Και μάλιστα, όχι μόνο κουφός αλλά και δυστυχισμένος πλέον έγραψε ύμνο στη χαρά παρακαλώ!
    Προτείνω να διαβάσετε τα λόγια από την ωδή στη χαρά του Σίλερ.

  5. avatar Μικές

    Το μεγαλύτερο μουσικό έργο όλων των εποχών και παλαιοτέρων και μελλοντικών. Ακούτε ροκάδες; Ακούτε χεβιμεταλάδες; Ακούτε ρεμπέτες; Ακούστε και υποκλιθείτε!
    Το έργο επιζεί 196 χρόνια ήδη. Τα δικά σας σας είναι ζήτημα να αντέξουν μια με δυο δεκαετίες. Ξεστραβωθείτε μήπως και καταλάβετε ποιά είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΗ μουσική!!!

    1. avatar GeoRge72

      \"Πνεύμα κάνεις του λόγου σου Μικέ??\"\"(Από την ταινία με τον Κοκοβίκο που παίζεται ακόμα μετά από 60 χρόνια, Μικέ)!!!!

    2. avatar When the snows fall and the white winds blow, the lone wolf dies but the pack survives.

      Ο Χεντρικας ρε καρα άσχετε το 60 έπαιζε και ακόμα παίζει η μουσική του. Το ίδιο με rolling stones Queen Deep purple και άλλα πολλά συγκροτήματα που θα ακούγονται για πάντα και από πιο πολλούς.
      Αυτή είναι η πραγματική κλασσική μουσική.
      Άντε ανιδεε που λες 2 δεκαετίες!!!!!!!!
      Δε μιλάμε για τα ρεμπέτικα κύριε ανιστόρητε!

      1. avatar Πραγματικά

        τα πιστεύεις αυτά που γράφεις; Έχεις ποτέ ακούσει την 9 ολόκληρη; Συγκρίνεις την 9 του Beethoven με όλους αυτούς που αναφέρεις και δεν θέλω καν να επαναλάβω;
        Κάνε πρόταση στην Ευρωπαϊκή ένωση να αλλάξει την Ωδή στη Χαρά με το satisfaction...
        Αιδώς Αργείοι!

    3. avatar δωσε χαχαχα

      γεια σου ρε Μικε καλλιτεχνα

    4. avatar Vassilis c.

      Όχι ...νευρωτικό ενθουσιασμό φίλε. Η τέχνη έτσι είναι άχρηστη.
      Πραγματικά μεγάλη τέχνη είναι η ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΗ.
      Συνεπώς: ροκάδες, ρεμπέτες, κλασικοί, μοντέρνοι και παραδοσιακοί μπορεί να ...παίζουν στην ίδια ομάδα. Ή και στην ίδια εθνική.
      (Και να μη χρειαστείς έτσι οφθαλμίατρο...)

  6. avatar Αγαλιαση

    Μελωδικό πρωινό.

  7. avatar 18/10

    Ιδιοφυιες και ευγενης τέχνη που θα έπρεπε να διδάσκεται περισσότερο στο σχολείο με σκοπό να ασχοληθεί πιο πολύ η νεολαία

  8. avatar Αρμονια

    Εξαιρετική μαγεία.

  9. avatar Estiatoras

    ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!

    1. avatar εξίσου απίστευτο

      \"εγώ δε πάω μέγαρο θα μείνω με τον παίδαρο\"

      1. avatar Λαϊκη παροιμια

        Μαλον θα ασχοληθεις με τη χειρα και τα πεντε ορφανα.

      2. avatar Vassilis C.

        Ο Παίδαρος να σου παίξει τη... Δεκάτη Συμφωνία.

      3. avatar Πολύ πιστευτό ότι κυκλοφορούν τύποι σαν κι εσένα

        Το άρθρο δεν απευθυνόταν σε τύπους σαν εσένα. Τράβα παρακάτω.

      4. avatar Πιστευτό

        Μπορείς κάλλιστα να τον πάρεις και αυτόν στο μέγαρο και να τον αφήσεις στο βεστιάριο, να τον προσέχουν μαζί με το ταγάρι σου, αν φοβάσαι οτι θα σε εκθέσει...

Παρακαλούμε περιμένετε ...