20
loading
Γράφει
ο Νίκος Δεμισιώτης

Υπάρχει το άλμα εις μήκος. Υπάρχει το άλμα εις ύψος. Υπάρχει και το άλμα εις το… κενό, το οποίο είναι επίσης γνωστό και ως «τέρμα αυτά που ήξερες, τώρα τρέχουμε». Βέβαια, το συγκεκριμένο, δε το λες και άθλημα αν και μοιάζει πολύ με μαραθώνιο.

Τέλος πάντων, για να μη σε μπερδεύω φίλε αναγνώστη, μπορείς να το πεις όπως θες το θέμα είναι τι κάνεις αν βρεθείς ξαφνικά από την ντάγκλα, την ρέκλα και την αλητεία, παντρεμένος, νοικοκύρης και με παιδί; Και μάλιστα πριν τα 30; Τρέχεις. Για την ακρίβεια, τρέχεις και δε φτάνεις.

Πάει η ξεγνοιασιά, πάνε οι ακολασίες, πάνε οι αλητείες, πάνε τα ξενύχτια. Ώπα! Αυτό το τελευταίο δεν ισχύει. Τα ξενύχτια συνεχίζονται. Όχι σε κλαμπ, όχι με ωραίες γυναίκες τριγύρω σου, όχι πίνοντας το ένα τζακ ντάνιελς μετά το άλλο, αλλά στο σαλόνι. Πάνω-κάτω, με το μωρό στον ώμο μέχρι να το κάνεις να ρευτεί, μπας και κοιμηθεί το ευλογημένο και κλείσεις κι εσύ λίγο τα μάτια σου και ξεκουράσεις το τσακισμένο σου κορμί.

Περίεργη ιστορία, με πολλά θετικά και άλλα τόσα αρνητικά. Το ζήτημα, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, είναι αυτό το περιβόητο ποτήρι. Είναι, τελικά, μισοάδειο ή είναι μισογεμάτο;

Εν αρχή είν’ η αλητεία

Υπάρχουν τα καλά και φρόνιμα παιδάκια. Αυτά που είναι από το σχολείο στο φροντιστήριο και από εκεί στο σπίτι. Δημόσια παραδοχή πρώτη: Εγώ δεν ήμουν ένα από αυτά τα παιδάκια. Εμείς τελειώναμε το σχολείο το βράδυ (για εμάς που πηγαίναμε στο νυχτερινό, λέω) και πηγαίναμε για ποτό και καμάκι.

Το πρωί μισοκοιμισμένος, μισομεθυσμένος, έμπαινα στον ηλεκτρικό και πήγαινα στο κέντρο της Αθήνας για δουλειά. Γύρναγα σπίτι, κοιμόμουν λίγο το μεσημέρι. Στη συνέχεια έκανα ότι πήγαινα στο σχολείο και μετά πάλι για ποτά.

Οργανώναμε εκδρομές με το 15μελες, κάναμε και καμιά κατάληψη για να διατηρηθεί υψηλό το αγωνιστικό φρόνιμα και κάπως έτσι ολοκληρώθηκε η σχολική ζωή. Στη συνέχεια ήρθε ο στρατός και μετά η σχολή μπας και γίνει το… όνειρο της δημοσιογραφίας πραγματικότητα. Στο μεταξύ δεν θα βγεις για να πιεις; Ε, θα βγεις. Γήπεδα (εντός και εκτός έδρας), πορείες, ξενύχτια, συναυλίες, ποτά κλπ κλπ

Ζωή δίχως υποχρεώσεις. Έμπαινες στο τσάρτερ, πεταγόσουν μέχρι το Λίβερπουλ, έβλεπες την ομάδα και γύρναγες πίσω σε λιγότερο από 24 ώρες. Τι γιατί; Γιατί μπορούσες.

Και μετά η πρώτη δουλειά στην εφημερίδα. Και γνωρίζεις έναν άλλο κόσμο. Δουλεύαμε (και δουλεύαμε σκληρά) μέχρι τις 9-10 το βράδυ. Μετά άνοιγαν τα κρυφά ντουλάπια του γραφείου και έβγαιναν τα μπουκάλια. Πίναμε και όταν έκλεινε η εφημερίδα πηγαίναμε για… κανένα ποτάκι.

Έπεφτες για ύπνο και ξεχνούσες να ξυπνήσεις. Κανείς δεν σε ενοχλούσε. Και δωσ’ του αλητείες και πράγματα που δεν μπορούν να γραφτούν. Και η ζωή συνεχιζόταν…

Και ξαφνικά… μπαμπάς

Δημόσια παραδοχή δεύτερη: Και επειδή αυτό το κάρμα έχει μια περίεργη ροπή προς την εκδίκηση, είχε έρθει η ώρα, φίλε αναγνώστη, να «τιμωρηθώ» για όλα αυτά που έκανα στους γονείς μου.

Γνωρίζεις το «πρόσωπο». Περνάτε κάποια χρόνια μαζί και έρχεται η ώρα της κρίσης. Θα το πάρεις το κορίτσι; Θα το πάρεις. Ε, και αφού το πήρες, τι; Θα κάθεστε να κοιτάτε ο ένας τον άλλο μέσα στους τέσσερις τοίχους; «Σκαρώστε, μωρέ, κανένα κουτσούβελο τώρα που είστε μικροί και έχετε αντοχές»! Μεγάλη κουβέντα, φίλε αναγνώστη, αυτό το «τώρα που έχετε αντοχές»! Δεν το καταλαβαίνεις εκείνη την ώρα που στο λένε. Το καταλαβαίνεις μετά. Όταν είναι πια… αργά.

Και το «σκαρώνεις» το κουτσούβελο αλλά ακόμα δεν έχεις δει αυτό που σου έρχεται. Κακά τα ψέματα αλλιώς το βιώνουν όλο αυτό οι γυναίκες, αλλιώς οι άνδρες. Για να το νιώσουμε εμείς θα πρέπει να πάρουμε το μωρό στο χέρια μας. Πριν, απλά, κάνουμε σχέδια επί χάρτου, τα οποία, μάλιστα, πάνε περίπατο αργότερα.

Κάπως έτσι, βρέθηκα κι εγώ μπαμπάς στα 29 μου. Ούτε καν τα πρώτα «άντα» δεν είχα φτάσει όταν κράτησα για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου την κόρη μου. Όλα εκείνη την ώρα μοιάζουν τόσο πρωτόγνωρα, τόσο ειδυλλιακά. Δεν ξέρεις πως κάποιος… Κιμ Γιονγκ Ουν έχει πατήσει το κουμπί!

Θυμάμαι ακόμα το τηλεφώνημα του μαιευτήρα το βράδυ πριν τη γέννα. «Απολαύστε αυτό το βράδυ, ποτέ στη ζωή σας δεν θα ξαναζήσετε κάτι ανάλογο»! Είχε ακουστεί κάπως απειλητικό είναι η αλήθεια.

Και μετά ήρθε το ροζ χάος! Τα μπουκάλια με το ουίσκι, αντικαταστάθηκαν από μπουκάλια για το γάλα. Τα λεφτά που θα πήγαιναν σε κάποια χασαποταβέρνα γίνονται πάνες και κρέμες. Αυτά που θα χάλαγες για ρούχα, γίνονται φορμάκια και ζιπουνάκια. Εκεί που θα καθόσουν να δεις μια ταινία ή ν΄ ακούσεις μουσική, τώρα κάθεσαι στα γόνατα και κάνεις «κούπεπε» και «αγκού- αγκού». Ο ύπνος που κάποτε είχες και για να… δανείσεις, τώρα είναι είδος υπό εξαφάνιση όπως τα λευκά λιοντάρια.

Η έξοδος είναι λέξη άγνωστη. «Τι να βγούμε ρε; Αν καταφέρω και βρω 10 λεπτά θα πέσω να ξεραθώ», ήταν η απάντηση στα καλέσματα των κολλητών. Σιγά- σιγά μειώνεις και τις… επισκέψεις στο γήπεδο. Για εκτός έδρας ούτε λόγος.

Ξαφνικά, εσύ πλέον δεν έχεις την παραμικρή σημασία. Όλα γυρίζουν γύρω από αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι. Αυτό βαράει το νταούλι κι εσύ χορεύεις. Όχι, όπως θα χόρευαν οι αγορές. Εσύ κανονικά. Με βήμα γοργό, μάλιστα. Τύπου πεντοζάλι.

Και αν ξαναγεννιόμουν πάλι τα ίδια θα έκανα

Και φτάνουμε, φίλε αναγνώστη, στο κρίσιμο ερώτημα: Αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω θα έκανα τις ίδιες επιλογές; Η απάντηση είναι μια και πρέπει να ειπωθεί με το ύφος που είχε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, όταν βρισκόταν στο προεδρείο της βουλής. Εννοείται! Δεν θα άλλαζα το παραμικρό. Με τα λάθη και τα σωστά. Με τα ωραία και τα άσχημα.

Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που λένε «ζήσε πρώτα και μετά κάνε παιδί». Σε αυτό υπάρχουν δυο απαντήσεις. Η πρώτη είναι συναισθηματική. Αν δεν κάνεις παιδί, δεν μπορείς να ξέρεις τι σημαίνει όλο αυτό και πόσο ζωή σου δίνει. Υπάρχει και η άλλη απάντηση που είναι περισσότερο… κάφρικη. Τι να μας πεις κι εσύ απ’ τη ζωή σου, που λέει και ο Τερλέγκας. Πριν πατήσω τα 30 είχα κάνει σχεδόν τα πάντα και είχα και παιδί. Beat that!

Η αλήθεια, πάντως, όπως συμβαίνει σε όλα τα πράγματα βρίσκεται κάπου στη μέση. Το να κάνεις παιδί μικρός είναι μια επιλογή δύσκολη. Χάνεις κάποια πράγματα, κερδίζεις κάποια άλλα.

Χάνεις μερικά χρόνια (αν δεν έχεις αποφασίσει να μείνεις εργένης) ανέμελης ζωής και αλητείας, κερδίζεις όμως σε εμπειρίες που αλλιώς τις ζεις στα 30 αλλιώς στα 50. Και βέβαια είναι ανεκτίμητης αξίας, έντεκα χρόνια μετά, να βλέπεις τα φιλαράκια σου που κάποτε το έπαιζαν σκληροί και αδίστακτοι, να αλλάζουν πάνες στα μωρά τους την ώρα που εσύ ετοιμάζεσαι για νυχτερινή έξοδο και ποτάρες! Τι γιατί; Γιατί το δικό μου παιδί, ρε φίλε, μεγάλωσε, πλέον, κι εγώ είμαι μόλις 40!

ΚΑΝΤΕ LIKE ΤΟ NEWSBEAST.GR

20
σχόλια
  1. avatar Ανθρωπιστης Αλληλεγγυος

    Φιλε σου ευχομαι τα καλυτερα.
    Το γράψιμο σου ομως θυμιζει τα περιοδικα της δεκαετιας του 90.
    Τα οποια συνεδραμαν στην αποχαυνωση και την ηθικη παρακμη του Νεοελληνα.

    1. avatar Πλιατσικολογος εθνικιστής

      Μίλησε και η κυρία Λουκα

      1. avatar Ανθρωπιστης Αλληλεγγυος

        Το ξερεις και εσυ οτι εχω δικιο αλλα αν το παραδεχτεις θα ερθεις κοντρα με την προοδευτικη ιδεολογια, την οποια την ακολουθειτε τυφλα και ας ερχεται πολλες φορες κοντρα με την λογικη.

  2. avatar Πλιατσικολογος εθνικιστής

    Τα 30 είναι η καλύτερη 10ετια στη ζωή του ανθρώπου. Έχεις δουλειά κάποια λεφτά μένεις μόνος. Κρίμα να τη χαραμισεις αλλάζοντας πάνες

  3. avatar HR. Αρμένιος

    Από τα 20 μπαμπάς ο παππούς μου, από τα 20 ο πατέρας μου, από τα 21 εγώ και τώρα στα 26 περιμένω δεύτερο γιο. Δύσκολα βάσανα πολύ δουλιά, ξενύχτια και τα λοιπά ΑΛΑ το να ξέρης ότι κάποιο πλάσμα σε αγαπάει και εξαρτάτε από εσένα, είναι η πραγματική ευτυχία στη ζωή Όλα τα άλα που προσφέρει η εργένικη ζωή καλά αλά τίποτα δεν σε γεμίζει έτσι Εγώ έτσι νιώθω 100 ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΖΟΥΣΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΑ ΞΑΝΑΕΚΑΝΑ.

  4. avatar Ααα…

    Μεχρι τις 6.30 περιμενα το 16χρονο γιο μου να γυρισει απο ποτο.Τωρα καταλαβα την αγωνια των δικων μου...

  5. avatar Επειδή οι άλλοι έγραψαν κακίες….

    Εγώ θα πω ότι ωραία τα λες Νίκο, έτσι είναι. Είναι δύσκολο να έχεις παιδί, αλλά δεν το αλλάζεις με τίποτα. 24 ώρες να το αφήσεις στους παππούδες, νομίζεις ότι πέρασαν μήνες. Σου λείπει από τις πρώτες 3 ώρες.

  6. avatar Ste1

    Ψαλμός 127:1Εάν ο Κύριος δεν οικοδομήση οίκον, εις μάτην κοπιάζουσιν οι οικοδομούντες αυτόν· εάν ο Κύριος δεν φυλάξη πόλιν, εις μάτην αγρυπνεί ο φυλάττων.

  7. avatar Κυρακή

    Πωπω, αλήτης λέμε ! Βαραγε νταγκλες από υπεραπασχοληση.Το εγκώμιο του πατέρα...Φθόνος, μοχθος ,μας δουλεύει το άτομο να πούμε. Σκέτο πρεζόνι,καταγωγια νυχτερινό σχολείο...Μάνα στα Εικοσιπέντε έγινα τώρα στα σαράντα και εγώ αλητειες
    ... νυχτερινό σχολείο και με συμβουλές των εφήβων παιδιών μου. Να μην είσαι επιμελής,ρε μαμά άμα μπορείς κάνε κοπάνες. Θα δω το κλίμα παιδιά και θα πραξω αναλόγως.

  8. avatar Νινα

    Ετσι οπως τα λες μεγαλε πρεπει να εισαι αλκοολικος απο ρα 25σου...ασε το τσαρτερ που πληρωσες για Αγγλια...και καθε μερα κραιπαλες και ξυδια!!!!!?...και για το μωρο συναισθηματα και συγκινησεις;;;;;;;τιποτα;;;;καλο το παραμυθι αλλα δεν εχει Δρακο!!!!!γραψε κανα βιπερακι καλυτερα...

  9. avatar ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ

    Όταν δανείζεστε φράσεις από αρχαία κείμενα, όπως αυτήν της Αγίας Γραφής: "εν αρχή ην ο Λόγος..." φροντίστε τουλάχιστον να είναι γραμμένες με σωστή ορθογραφία. Αφού τις παραποιείτε για φτηνό χιούμορ, κάντε τουλάχιστον έναν κόπο να ανοίξετε ένα λεξικό ή το ίντερνετ. Το "ην" δεν γράφετε με έψιλον γιώτα.
    Είστε και δημοσιογράφοι υποτίθεται... Κάποτε οι δημοσιογράφοι ήταν μορφωμένοι άνθρωποι...

    1. avatar Tagmatasfalitis ole

      Χαχαχα. Ορθογραφε μου εσυ...

    2. avatar 888sp4

      Και το γράφεται με αι όχι με ε

  10. avatar Χαχαχα χάχα

    Και στα 40 διαζύγιο η φυσική ροή των πραγμάτων.

    1. avatar Μπαμπηςοφλου

      Το πιο σωστο σχολιο εδω μεσα.

  11. avatar vpi

    39 και εδώ και 5 μήνες μπαμπάς μιας πανέμορφης κορακλας!
    Και σκέφτομαι "Τι έχανα τόσα χρόνια!"
    Είναι 4.30 τα ξημερώματα και ετοιμάζω γάλα!
    Καλημέρα!

    1. avatar Αντρεας κασος

      Αξία ανεκτίμητη.Και λιγότερη κακεντρέχεια δεν θα έβλαπτε παιδιά γι αυτούς που κράζουν.

  12. avatar PavlosP

    Σαν περιγραφή ταινίας του '80 το άρθρο (αν είναι πραγματικό και όχι clickbait).

    Αν όντως ισχύουν αυτά που γράφτηκαν, λυπάμαι το παιδάκι...

  13. avatar pliman

    κατσε να μπει στην εφηβεια ...θα αναλαβει να σε κανει
    σεμνοτερο...

  14. avatar Ρεθυμνιωτης

    Ρε παιδια του Newsbeast ,σημερα με καταπληξατε . Ειναι το δεύτερο άρθρο που , αυτή τη φορά με συγκλονιζει , μεσα σε μια μερα . Να 'χεις πάντα την υγεια σου Κ. Νικο Δεμισιωτη .

Παρακαλούμε περιμένετε ...