Οι πανίσχυροι σαρκοφάγοι δεινόσαυροι όπως ο Τυραννόσαυρος Ρεξ είχαν εξαιρετικά μικρά μπροστινά άκρα, επειδή χρησιμοποιούσαν το ισχυρό τους κεφάλι ως κύριο όπλο επίθεσης, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η εξέλιξη των τεράστιων και δυνατών κρανίων οδήγησε σταδιακά στη μείωση των χεριών, καθώς οι δεινόσαυροι βασίζονταν πλέον στα σαγόνια και στο δάγκωμα αντί για τα νύχια τους κατά το κυνήγι.
Ο τρομακτικός Τυραννόσαυρος Ρεξ ήταν ένας γιγαντιαίος δεινόσαυρος που μπορούσε να φτάσει τα 12 μέτρα σε μήκος και περίπου τα 6 μέτρα σε ύψος, ενώ διέθετε εξαιρετικά μικρά μπροστινά άκρα. Ο Τυραννόσαυρος Ρεξ ανήκε σε μία από τις πέντε ομάδες δεινοσαύρων που παρουσίαζαν τόσο περιορισμένου μεγέθους άκρα. Εδώ και χρόνια οι επιστήμονες προσπαθούσαν να εξηγήσουν γιατί τα χέρια τους είχαν μήκος μόλις περίπου ενός μέτρου, μέγεθος που συγκρίνεται με τα ανθρώπινα άνω άκρα.
Σύμφωνα με τη νέα έρευνα, τα μικρά χέρια αυτών των γιγαντιαίων δεινοσαύρων συνδέονται άμεσα με την ανάπτυξη των μεγάλων και εξαιρετικά ισχυρών κρανίων τους, γεγονός που σηματοδότησε μια εξελικτική μετάβαση από τη χρήση νυχιών στη χρήση κεφαλιού και σαγονιών για την εξουδετέρωση των θηραμάτων. Η συγκεκριμένη σωματική εξέλιξη συνέπεσε με την αύξηση του μεγέθους των θηραμάτων, όπως οι τεράστιοι μακρυλαίμηδες φυτοφάγοι σαυρόποδοι δεινόσαυροι και άλλα μεγάλα φυτοφάγα ζώα της προϊστορικής περιόδου, όπως αναφέρει ο independent.
Ο Τσάρλι Ρότζερ Σέρερ, συγγραφέας της μελέτης που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings of the Royal Society B Biological Sciences, δήλωσε ότι οι ερευνητές επιδίωξαν να κατανοήσουν τι ακριβώς οδηγούσε σε αυτή την εξελικτική αλλαγή και διαπίστωσαν ισχυρή σχέση ανάμεσα στα μικρά χέρια και στα μεγάλα, εξαιρετικά δυνατά κεφάλια. Όπως εξήγησε ο ίδιος, το κεφάλι αντικατέστησε τα άκρα ως βασική μέθοδο επίθεσης, σε μια διαδικασία που περιέγραψε ως «χρησιμοποίησέ το ή χάσ’ το». Σύμφωνα με τον υποψήφιο διδάκτορα του University College London, τα χέρια σταδιακά έχασαν τη χρησιμότητά τους και με την πάροδο του χρόνου μειώθηκαν σε μέγεθος.
Οι επιστήμονες σημείωσαν ότι οι προσαρμογές των γιγαντιαίων κρανίων στους δεινόσαυρους εμφανίστηκαν σε περιοχές όπου υπήρχαν επίσης γιγαντιαία θηράματα. Σε εκείνον τον προϊστορικό κόσμο, η προσπάθεια να αρπάξει και να συγκρατήσει κανείς έναν σαυρόποδο δεινόσαυρο μήκους περίπου 30 μέτρων χρησιμοποιώντας νύχια ήταν λιγότερο αποτελεσματική από το να επιτεθεί και να τον συγκρατήσει με τα ισχυρά σαγόνια. Η αύξηση του μεγέθους των θηραμάτων φαίνεται ότι οδήγησε σε μια «εξελικτική κούρσα εξοπλισμών», κατά την οποία οι δεινόσαυροι ανέπτυξαν πιο ανθεκτικά κρανία και ισχυρότερα σαγόνια, αποκτώντας έτσι μεγαλύτερη ικανότητα εξουδετέρωσης των θηραμάτων τους.
Στη μελέτη, οι ερευνητές αξιολόγησαν την ανθεκτικότητα των κρανίων λαμβάνοντας υπόψη τις διαστάσεις τους, το πόσο στενά συνδεδεμένα ήταν τα οστά του κεφαλιού, αλλά και τη δύναμη δαγκώματος των σαγονιών. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι ο Τυραννόσαυρος Ρεξ κατέγραψε την υψηλότερη βαθμολογία, ενώ ακολούθησε ο Τυρανοτιτάνας, ένας ακόμα δίποδος δεινόσαυρος σχεδόν εξίσου ογκώδης με τον Τυραννόσαυρο Ρεξ, ο οποίος ζούσε στη σημερινή Αργεντινή κατά την Πρώιμη Κρητιδική περίοδο, πριν από 145 έως 100 εκατομμύρια χρόνια.
Παράλληλα, οι ερευνητές συνέκριναν το μήκος των μπροστινών άκρων με το μέγεθος του κρανίου στις πέντε ομάδες δεινοσαύρων και διαπίστωσαν ότι η μείωση του μεγέθους των άκρων συνδεόταν πιο έντονα με την ανθεκτικότητα του κρανίου παρά με το συνολικό μέγεθος του κεφαλιού ή του σώματος. Οι επιστήμονες επεσήμαναν επίσης ότι ακόμα και ορισμένοι αρπακτικοί δεινόσαυροι με εξαιρετικά ισχυρά κεφάλια και πολύ μικρά μπροστινά άκρα διατηρούσαν σχετικά μικρό συνολικό μέγεθος σώματος.
«Υποστηρίζουμε ότι η μείωση των μπροστινών άκρων ήταν αποτέλεσμα της περιττής χρησιμότητάς τους στη σύλληψη θηραμάτων σε αυτούς τους μεγάλους θηρόποδους δεινόσαυρους», κατέληξαν οι ερευνητές στη μελέτη τους.
Σε μελλοντικές έρευνες, οι επιστήμονες δήλωσαν ότι ελπίζουν να κατανοήσουν καλύτερα πώς η λειτουργία των μικρών μπροστινών άκρων συνέβαλε στην εξέλιξη των φτερών και της πτήσης. Όπως ανέφεραν, αυτές οι εξελικτικές αλλαγές οδήγησαν στη μετάβαση από την εξουδετέρωση των θηραμάτων μέσω αρπακτικών άκρων στη χρήση ισχυρών δαγκωμάτων και ανθεκτικών κρανίων.
