Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει όσο κλιμακώνεται ο πόλεμος με το Ιράν αφορά τη διάρκεια και τις αντοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ντόναλντ Τραμπ δηλώνει πως οι επιχειρήσεις ενδέχεται να διαρκέσουν ακόμα και εβδομάδες, ωστόσο παραμένει ασαφές αν η Ουάσινγκτον μπορεί πράγματι να υποστηρίξει μια παρατεταμένη στρατιωτική εκστρατεία στην περιοχή, υπό τις παρούσες συνθήκες και με τα δεδομένα που διαμορφώνονται στο πεδίο.
Πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών, σε μια ιδιαίτερα ασυνήθιστη διαρροή, διοικητές του Πενταγώνου προειδοποιούσαν ότι η στρατιωτική δύναμη που συγκεντρωνόταν στην περιοχή διέθετε επαρκή ισχύ πυρός για διάστημα μίας έως δύο εβδομάδων το πολύ. Την ίδια ώρα, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες αναφορές, τα κράτη του Κόλπου φέρονται να ασκούν έντονες πιέσεις στον Αμερικανό πρόεδρο προκειμένου να τερματίσει σύντομα τη σύγκρουση, καθώς τα αποθέματά τους σε πυραύλους αντιαεροπορικής άμυνας μειώνονται με ανησυχητικά ταχείς ρυθμούς.
Η σύγκρουση χαρακτηρίζεται ως ασύμμετρη. Έχει ειπωθεί πως είναι τόσο άνιση όσο η χρήση Φεράρι απέναντι σε ηλεκτρικά ποδήλατα. Ένας υπερσύγχρονος πύραυλος Πάτριοτ, αξίας πολλών εκατομμυρίων δολαρίων, μπορεί να καταρρίψει ένα drone που κοστίζει μόλις μερικές χιλιάδες δολάρια. Ωστόσο, μια τέτοια τακτική δεν μπορεί να διατηρηθεί επ’ αόριστον, καθώς το οικονομικό και επιχειρησιακό κόστος καθίσταται μη βιώσιμο.
Η στρατηγική του Ιράν να εξαπολύει επιθέσεις σε πολλαπλές κατευθύνσεις εξέπληξε πολλούς, ωστόσο δεν θα έπρεπε, όπως τονίζει το Sky News. Η Τεχεράνη έχει προειδοποιήσει εδώ και καιρό ότι θα απαντήσει χωρίς περιορισμούς, εάν βρεθεί αντιμέτωπη με απόπειρα αλλαγής καθεστώτος. Το τίμημα, ωστόσο, μπορεί να είναι υψηλό, καθώς τα κράτη του Κόλπου και η Σαουδική Αραβία εξετάζουν πλέον το ενδεχόμενο να συμμετάσχουν ενεργά στις επιχειρήσεις κατά του Ιράν με δικές τους στρατιωτικές δυνάμεις.
Προς το παρόν, πάντως, η στρατηγική της Τεχεράνης φαίνεται να αποδίδει. Από τη μία πλευρά, ασκείται πίεση στις Ηνωμένες Πολιτείες από ζωτικής σημασίας περιφερειακούς συμμάχους για τον άμεσο τερματισμό του πολέμου. Από την άλλη, οι επιτιθέμενες δυνάμεις αναγκάζονται να εξαντλούν τα αποθέματά τους σε οπλικά συστήματα εξαιρετικά υψηλού κόστους.
Παρά ταύτα, παραμένουν σημαντικά άγνωστα στοιχεία. Πόσο γρήγορα μπορούν οι Ηνωμένες Πολιτείες να ενισχύσουν την πολεμική τους ικανότητα; Και, κυρίως, τι συμβαίνει επί του εδάφους; Υπάρχει ενδεχόμενο το Ισραήλ να επιδιώκει, μέσω αεροπορικών επιδρομών, να αποδυναμώσει συγκεκριμένες περιοχές της χώρας ώστε να διευκολύνει περιφερειακές εξεγέρσεις, εξοπλισμένες από πράκτορες στο πεδίο; Ένα τέτοιο σενάριο θα μπορούσε να οδηγήσει τη σύγκρουση σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, ακόμα και σε κατακερματισμό του Ιράν και σε εσωτερικό εμφύλιο πόλεμο.
Μέχρι στιγμής, ωστόσο, δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι εξελίσσεται μια τέτοια στρατηγική. Ελλείψει ανάλογων κινήσεων, το ιρανικό καθεστώς είναι πιθανό να επιβιώσει για μερικές εβδομάδες αεροπορικών επιθέσεων, όσο σφοδρές κι αν είναι αυτές.
Η ασυμμετρία του πολέμου δεν αφορά μόνο τα μέσα αλλά και τους επιδιωκόμενους στόχους. Για να θεωρηθεί νίκη για το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα πρέπει να επέλθει αλλαγή καθεστώτος, καθώς αυτό αποτελεί τον δηλωμένο στόχο τους. Αντιθέτως, για το ιρανικό καθεστώς αρκεί η επιβίωση, για όσο διάστημα χρειαστεί, προκειμένου να μπορέσει να διακηρύξει τη δική του επικράτηση.
Ωστόσο, η διατήρηση ενός τέτοιου ρυθμού επιθέσεων επ’ αόριστον δεν αποτελεί ρεαλιστική επιλογή ούτε για τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε για το Ισραήλ. Περισσότεροι Αμερικανοί πιλότοι ενδέχεται να καταρριφθούν ή στρατιώτες να χάσουν τη ζωή τους στο έδαφος, οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία μπορεί να είναι εξαιρετικά σοβαρές, ενώ οι περιφερειακοί σύμμαχοι και η σταθερότητα της περιοχής θα δεχτούν αυξανόμενη πίεση. Παράλληλα, η εσωτερική στήριξη για έναν ακόμα ξένο πόλεμο αναμένεται να συνεχίσει να φθίνει.
Για οποιονδήποτε λόγο, η σύγκρουση αυτή θα έχει τα όριά της. Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι θα συμβεί εάν, όταν αυτά τα όρια εξαντληθούν και το ιρανικό καθεστώς εξακολουθεί να στέκεται όρθιο.
