Η Ιστορία συχνά κρύβεται σιωπηλά στις γωνιές ενός χώρου, μέχρι τη στιγμή που αποκαλύπτεται. Στην περίπτωση του Μουσείου Merchant’s House στο Μανχάταν, η αποκάλυψη βρισκόταν κρυμμένη πίσω από ένα χαμηλό συρτάρι. Εκεί, σε ένα κτίριο του 1832, εντοπίστηκε μια πλήρως άθικτη τοποθεσία δράσης του «υπόγειου σιδηρόδρομου», καθιστώντας τη συγκεκριμένη τοποθεσία το αρχαιότερο γνωστό σημείο κατάργησης της δουλείας στη Νέα Υόρκη.
Το Merchant’s House αποτελεί το μοναδικό σωζόμενο σπίτι του 19ου αιώνα στο Μανχάταν που διατηρεί ανέπαφα τόσο την πρόσοψη όσο και την εσωτερική του κάτοψη. Η ανακάλυψη αυτή τοποθετεί το κτίριο στο επίκεντρο της ιστορίας του αμερικανικού κινήματος κατά της δουλείας. Όπως δήλωσε το μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου, Κρις Μάρτε: «Πολλοί Νεοϋορκέζοι ξεχνούν ότι ήμασταν μέρος του κινήματος κατάργησης της δουλείας, μέρος του κινήματος των Πολιτικών Δικαιωμάτων. Αυτό το κρυφό πέρασμα είναι απτή απόδειξη της σύνδεσης της Νέας Υόρκης με όσα συνέβησαν στον Νότο κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, αλλά και με όσα συμβαίνουν ακόμη και σήμερα… Πρέπει να προστατευτεί».
Παρά την ονομασία του, ο υπόγειος σιδηρόδρομος δεν ήταν κυριολεκτικά σιδηρόδρομος, αλλά μια τεράστια πράξη οργανωμένης αντίστασης. Επρόκειτο για ένα μυστικό, χαλαρά οργανωμένο δίκτυο ακτιβιστών, ασφαλών σπιτιών και κρυφών διαδρομών, μέσω των οποίων σκλαβωμένοι Αφροαμερικανοί προσπαθούσαν να διαφύγουν προς ελεύθερες πολιτείες. Για σχεδόν έναν αιώνα, οι επισκέπτες της οδού 29 East Fourth Street θαύμαζαν τα βαριά έπιπλα από μαόνι και τον αυθεντικά διατηρημένο τρόπο ζωής μιας εμπορικής οικογένειας του 19ου αιώνα, χωρίς να υποψιάζονται ότι η ξύλινη επένδυση ενός εντοιχισμένου συρταριού στον δεύτερο όροφο έκρυβε μια πύλη προς την ελευθερία.
Πρόσφατα, ερευνητές τράβηξαν το συρτάρι και αποκάλυψαν ένα άνοιγμα τετραγωνικής μορφής, πλάτους περίπου 60 εκατοστών, το οποίο οδηγεί σε έναν κάθετο άξονα βάθους 4,5 μέτρων, που καταλήγει στο σκοτεινό ισόγειο. Αν και το μουσείο είναι ευρέως γνωστό για την οικογένεια Τρέντγουελ, που έζησε εκεί για 100 χρόνια, η ανακάλυψη στρέφει το ενδιαφέρον στον άνθρωπο που το έχτισε: τον Τζόζεφ Μπρούστερ. Ο Μπρούστερ ήταν καπελάς και ένθερμος υποστηρικτής της κατάργησης της δουλείας. Το 1832, η Νέα Υόρκη ήταν μια βαθιά διχασμένη πόλη. Παρότι η δουλεία είχε καταργηθεί στην πολιτεία από το 1827, η οικονομία της πόλης στηριζόταν σε μεγάλο βαθμό στο βαμβάκι του Νότου.
Το να είναι κανείς υποστηρικτής της κατάργησης της δουλείας στο Μανχάταν της δεκαετίας του 1830 σήμαινε ότι αποτελούσε στόχο. Όχλοι περιφέρονταν στους δρόμους και τα ασφαλή σπίτια έπρεπε να παραμένουν αόρατα. Μέσα σε αυτό το κλίμα ακραίου κινδύνου, ο Μπρούστερ σχεδίασε το Merchant’s House με το μυστικό του πέρασμα. Ο άξονας αυτός δεν εξυπηρετεί καμία οικιακή ανάγκη, καθώς δεν προσφέρει αερισμό, αποθηκευτικό χώρο ή άλλη πρακτική χρήση. Πρόκειται για αυτό που ο δικηγόρος διατήρησης μνημείων Μάικλ Χίλερ χαρακτηρίζει ως «εύρημα γενεών». Η στενή, κατακόρυφη πτώση των 4,5 μέτρων θυμίζει τις κυριολεκτικά ασφυκτικές συνθήκες που βίωναν όσοι αναζητούσαν την ελευθερία τους, προσπαθώντας να ξεφύγουν από κυνηγούς σκλάβων και τοπικούς σερίφηδες.
Μέχρι σήμερα, το Merchant’s House αφηγούνταν μια ιστορία πλούτου και ιρλανδικής οικιακής εργασίας. Πλέον, αφηγείται και μια ιστορία αντίστασης. Όπως αναφέρει το interestingengineering, τα περισσότερα σημεία του υπόγειου σιδηρόδρομου καταστράφηκαν από την αστική ανάπτυξη, όμως αυτός ο χώρος παραμένει πλήρως άθικτος. Όπως τόνισε ο αρχιτεκτονικός ιστορικός Πάτρικ Τσικόνε: «Δεδομένου του πόσο ελάχιστα φυσικά ίχνη του υπόγειου σιδηρόδρομου έχουν διασωθεί σε ολόκληρες τις ΗΠΑ, η ύπαρξη και η φυσική ακεραιότητα αυτού του χώρου προσδίδουν στο διατηρητέο μνημείο του 1832, Merchant’s House, επιπλέον διαστάσεις ανυπολόγιστης ιστορικής σημασίας».
Μέχρι σήμερα, το μοναδικό γνωστό άθικτο καταφύγιο του υπόγειου σιδηρόδρομου στο Μανχάταν ήταν το σπίτι Hopper-Gibbons στην περιοχή Τσέλσι. Ωστόσο, το συγκεκριμένο ακίνητο χρονολογείται στο 1840, σχεδόν μία δεκαετία μετά το Merchant’s House και παραμένει κλειστό για το κοινό. Η νέα αυτή ανακάλυψη καθιστά το Merchant’s House τον αρχαιότερο και πιο προσβάσιμο κρίκο της Νέας Υόρκης με εκείνη την καθοριστική περίοδο της ιστορίας.
