Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης εγκαινιάζει τη σκηνή του Θεάτρου ΜΕΤΣ, ανεβάζοντας τους «Εμιγκρέδες» του Σλαβομίρ Μρόζεκ. Μια παράσταση που σηματοδοτεί την έναρξη της καλλιτεχνικής πορείας του νέου θεατρικού χώρου, μέσα από ένα έργο διαχρονικό, πολιτικό και βαθιά ανθρώπινο.

Οι Εμιγκρέδες είναι ο Σωκράτης Αγγελής και ο Παναγιώτης Παπαδούλης, δυο μετανάστες, δύο ξένοι, χωρίς πατρίδα, σε έναν ξένο τόπο που σταθερά τους καλλιεργεί ψυχική απομόνωση και απελπισία.

Οι δύο πρωταγωνιστές μιλάνε στο Newsbeast, με αφορμή την παράσταση.

– Με τους «Εμιγκρέδες» εγκαινιάζετε έναν νέο χώρο, το Θέατρο ΜΕΤΣ; Πώς είναι αυτή η εμπειρία; Είστε γενικά γουρλήδες;

Μέχρι στιγμής η προσωπική μας δουλειά και φυσικά ο παράγοντας τύχη μας έχει ευνοήσει, αν ληφθεί υπόψη ότι είναι η δεύτερη χρονιά μας στο επάγγελμα. Είναι τιμητικό άνθρωποι σαν τον Σωτήρη και την Άννα να μας εμπιστεύονται και να εγκαινιάζουμε όλοι μαζί κατά κάποιο τρόπο το νέο τους φιλόξενο σπίτι. Αν έρθει κάποιος στον θέατρο θα καταλάβει πόση φροντίδα έχουν επιδείξει αυτοί οι άνθρωποι στον χώρο και στην στέγαση των καλλιτεχνών που τον στελεχώνουν. Όσον αφορά το κατά πόσο γουρλήδες είμαστε νομίζουμε ότι μέχρι τώρα καλά τα έχουμε πάει σε επαγγελματικό επίπεδο. Ο χρόνος θα δείξει. Ανεξαρτήτως, βέβαια, του δικού μας κομματιού, είμαστε σίγουροι ότι ο συγκεκριμένος θεατρικός χώρος θα αποτελέσει το νέο καλλιτεχνικό επίκεντρο της πόλης.

– Και πώς είναι ως εμπειρία να σας σκηνοθετεί ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης;

Τον Βλαδίμηρο τον γνωρίσαμε προσωπικά τον περασμένο χρόνο στην παράσταση «Ο θάνατος του εμποράκου» σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη στο θέατρο Ζίνα, στην οποία πρωταγωνιστούσε και εμείς είχαμε την τύχη να συμμετέχουμε τη δεύτερη χρονιά. Ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία και ένα αδιάκοπο υποκριτικό σχολείο για εμάς. Ο Βλαδίμηρος είναι ένας άνθρωπος με μέθοδο στο επάγγελμα του που δεν αφήνει τίποτα να μείνει στην τύχη. Γνωρίζει ακριβώς πως να προσεγγίζει ένα έργο και να φωτίζει υποκριτικά τον ρόλο τον οποίο καλείται να ερμηνεύσει σε όλες τις πτυχές του. Η ίδια ακριβώς πρακτική είναι και αυτή την οποία μας μεταλαμπάδευσε, κατά την διάρκεια τον προβών για τους «Εμπιγκρέδες». Πέραν βέβαια του καλλιτεχνικού, ο Βλαδίμηρος είναι πάνω απ’ όλα άνθρωπος με όλη την σημασία της λέξης και αυτό το καταλάβαμε και στην παράσταση «Ο θάνατος του εμποράκου», όπου αντιλαμβανόμενος τη δική μας απειρία (καθώς ήταν η πρώτη μας επαγγελματική εμπειρία μετά την σχολή) ήταν πάντα εκεί με αγάπη και κατανόηση. Οπότε, θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί μια αξέχαστη εμπειρία για εμάς και ένα σημαντικό βήμα για την καλλιτεχνική μας πορεία. Μακάρι όλοι οι νέοι ηθοποιοί να είχαν την ευκαιρία να συνεργαστούν και να συμπορευτούν με έναν άνθρωπο, όπως ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

– Όταν ο σκηνοθέτης είναι και ο ίδιος ηθοποιός, νιώθετε μεγαλύτερη ασφάλεια; Έχετε, ας πούμε, μια «κοινή» γλώσσα;

Σίγουρα, προσδίδει ασφάλεια κάτι τέτοιο, καθώς όλες οι οδηγίες τείνουν να είναι πρακτικές και να έχουν μια στόχευση. Επίσης, ως ηθοποιός και σκηνοθέτης μπορεί να διακρίνει αποτελεσματικότερα πότε κάτι είναι λειτουργικό και για τον ηθοποιό και για το κοινό, ειδικά όταν έχει τόσο μεγάλη υποκριτική εμπειρία όπως ο Βλαδίμηρος.

– Τι θα δούμε στην παράσταση «Εμιγκρέδες»;

Στην παράσταση θα δείτε ανθρώπους που βρίσκονται ανάμεσά μας, αλλά δύσκολα κανείς εστιάζει σε αυτούς. Ανθρώπους που διακατέχονται από μια συνεχή υπαρξιακή αγωνία και βρίσκονται έρμαια μιας απομόνωσης που τους επιβάλλει η ίδια η κοινωνία.

– Τι ρόλο έχετε στην παράσταση και τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο στον ρόλο σας;

Είμαστε οι Εμιγκρέδες, δύο μετανάστες από την ίδια πατρίδα που ανταμώσαμε σε μια χώρα του δυτικού κόσμου για διαφορετικούς ο καθένας λόγους. Ο ένας είναι οικονομικός μετανάστης και ο άλλος πολιτικός πρόσφυγας. Δύο άνθρωποι, οι οποίοι όσο διαφορετικοί μοιάζουν, άλλο τόσο ίδιοι είναι. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ένας αποτελεί καθρέφτη για τον άλλον. Οι χαρακτήρες τους είναι μεν ανόμοιοι, παρόλα αυτά οι αναμνήσεις και τα όνειρα τους τέμνονται.

– Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίσατε στο να «ξεκλειδώσετε» την ψυχολογία του χαρακτήρα σας;

Η συνθήκη στην οποία βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι, είναι μακριά από εμάς. Οπότε, αυτό αποτέλεσε από μόνο του ένα τεράστιο εμπόδιο για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε το βάρος του κοινωνικού αποκλεισμού και τις ψυχοσωματικές επιπτώσεις που μπορεί να προκληθούν. Όταν ξεκινήσαμε να παρατηρούμε πιο στοχευμένα τους ανθρώπους αυτούς, κατά τη διάρκεια της μελέτης μας, μας δημιουργήθηκε μια αστείρευτη ανάγκη να κατανοήσουμε όσο το δυνατόν γίνεται την οπτική τους και να τους υπερασπιστούμε ψυχή τε και σώματι.

– Το ότι έχουμε φτάσει στο 2026 και η μετανάστευση αντί να αποτελεί λύση για ένα κράτος που υποδέχεται μετανάστες, αποτελεί «πρόβλημα», πώς το βλέπετε;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην εποχή μας είναι η υποβάθμιση της ανθρώπινης ζωής και η έλλειψη ενσυναίσθησης και σεβασμού προς τις καταπονημένες κοινωνικές ομάδες, είτε είναι μετανάστες είτε κάτι άλλο. Το γεγονός δε αυτό δεν παύει να χειροτερεύει με τα χρόνια. Οι πολιτικές σκοπιμότητες είναι πολλές και δυστυχώς τείνουν πολύ στοχευμένα να προωθούν τον κοινωνικό διχασμό.

– Ωστόσο, όπως διαβάζω στο σημείωμα, του Βλαδίμηρου Κυριακίδη το έργο αναδεικνύει γενικότερα την «κοινωνική απομόνωση». Δηλαδή μπορεί να είναι κάποιος «μετανάστης» ακόμη και στην ίδια του την πατρίδα;

Η κοινωνική απομόνωση εντοπίζεται, συνήθως, όταν ένας άνθρωπος δεν ζει σύμφωνα με τα στερεότυπα, τα οποία του επιβάλλει η ίδια η κοινωνία. Αυτομάτως, λοιπόν, καταλαβαίνουμε πως κάτι τέτοιο δεν βιώνουν μόνον άνθρωποι από άλλες χώρες, άλλα και άνθρωποι, οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στους εκάστοτε κοινωνικούς συμβιβασμούς.

– Η απομόνωση μπορεί να είναι κάποιες φορές και μια δική μας άμυνα απέναντι σε μια εχθρική κοινωνία;

Δεν θα λέγαμε τόσο ότι αποτελεί αμυντικό μηχανισμό, όσο τρόπο επιβίωσης σε μια κοινωνία που παραπαίει. Αν μη τι άλλο, όταν δεν μπορείς να εμπιστευτείς τίποτα γύρω σου, στρέφεσαι στον ίδιο σου τον εαυτό για απαντήσεις.

– Μέσα από τους ρόλους σας έχετε πάρει μια γεύση για το πώς αισθάνεται κάποιος που είναι «κοινωνικά αόρατος»;

Είμαστε αόρατοι για τον «πάνω κόσμο» (όποιος έρθει στην παράσταση θα καταλάβει την έννοια αυτή), αλλά ευτυχώς ή δυστυχώς παραμένουμε ορατοί ο ένας για τον άλλον. Πολλές φορές η απόδειξη της ανθρώπινης ύπαρξης ανευρίσκεται στα πιο σκοτεινά μονοπάτια των ανθρωπίνων σχέσεων.

– Ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο, τι θέλετε να πάρει ιδανικά μαζί του από την παράσταση;

Στόχος μιας τέτοιας παράστασης είναι ο προβληματισμός του κοινού, να ξεβολευτεί από το δίχτυ ασφαλείας του και να αποκτήσει μια πιο ανθρωποκεντρική ματιά, πάνω σε κοινωνικές καταστάσεις που μπορεί να γνώριζε ή να αγνοούσε.

– Όταν ολοκληρωθεί το ταξίδι με τους «Εμιγκρέδες» πώς πιστεύετε θα βγείτε από αυτό; Τι θα πάρετε σε προσωπικό επίπεδο από αυτή την παράσταση;

Νομίζουμε πως θα γίνουμε λίγο περισσότεροι «άνθρωποι» και ελπίζουμε λίγο πιο χρήσιμοι για τους ανθρώπους που μας χρειάζονται.

Η παράσταση

Δύο μετανάστες που προσπαθούν να ζήσουν από τα σκουπίδια. Ζουν σε ένα χώρο κάτω από τη «γη», σε ένα υπόγειο πολυκατοικίας που έχουν κάνει κατάληψη και το έχουν ονομάσει «σπίτι». Η μόνη τους επικοινωνία με τον έξω κόσμο είναι οι σωληνώσεις αποχέτευσης και νερού του κτηρίου. Κάθε ήχος μεταφράζεται από την φαντασία τους σε «ζωή».

Δύο μετανάστες που η κοινωνία δεν τους δέχεται και τους απορρίπτει ως απόβλητα. Κι αν καταφέρουν να ενταχθούν σε αυτήν, θα τους ρίξει και πάλι στο χωνευτήρι των σκουπιδιών. Δυο ξένοι. Χωρίς πατρίδα. Ένας ξένος τόπος που σταθερά τους καλλιεργεί ψυχική απομόνωση και απελπισία.

Σκηνοθεσία: Βλαδίμηρος Κυριακίδης
Διανομή: Σωκράτης Αγγελής – Παναγιώτης Παπαδούλης
Μετάφραση: Έρση Βασιλικιώτη
Φωτογραφίες: Δομνίκη Μητροπούλου

Παραστάσεις
Δευτέρα: 21.00
Τρίτη 21.00
Τετάρτη: 21.00
Πέμπτη: 21.00
Διάρκεια: 75 λεπτά
Προπώληση Εισιτήριων: ticketservices.gr

ΘΕΑΤΡΟ ΜΕΤΣ
Αιδεσίου 19-23, Αθήνα 116 36