Στις 4 το απόγευμα μιας Παρασκευής, στον New York Chinese Freemasons Athletic Club στην Canal Street, 10 έως 15 μέλη μίας από τις παλαιότερες ομάδες χορού του λιονταριού (lions) στην Τσάιναταουν της Νέας Υόρκης συγκεντρώνονται για την εβδομαδιαία, εξαιρετικά απαιτητική προπόνηση και εκπαίδευσή τους. Η συγκεκριμένη ομάδα έχει ιστορία που εκτείνεται σχεδόν επτά δεκαετίες και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας της περιοχής.

Πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού συλλόγου είναι ο Μπράντον Λι, ο οποίος κινείται ασταμάτητα στον χώρο, δίνοντας εντολές με αυστηρό ύφος, καθώς οι ασκούμενοι εκτελούν πολύπλοκες ασκήσεις αντοχής και δύναμης. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει διαδοχικές στάσεις, άλματα, βαθιά καθίσματα και συγχρονισμένες κινήσεις, σχεδιασμένες για να προετοιμάσουν τους χορευτές ενόψει της παρέλασης για τη Σεληνιακή Πρωτοχρονιά.

Παρά την εντύπωση που μπορεί να δημιουργείται στο κοινό, ο χορός του λιονταριού δεν είναι απλώς μια θεατρική εμφάνιση. Όπως αποκαλύπτει η προπόνηση, πρόκειται για έναν συνδυασμό μπαλέτου, ακροβατικών και πολεμικών τεχνών, με όπλα να κοσμούν τους τοίχους ως υπενθύμιση των 5.000 ετών ριζών της τέχνης. Οι χορευτές καλούνται να απομνημονεύσουν σύνθετες ακολουθίες κινήσεων, τις οποίες αργότερα θα πρέπει να εκτελέσουν φορώντας κεφάλια λιονταριού από χαρτοπολτό βάρους 4,5 έως 7 κιλών.

Σε κάθε εμφάνιση, ένας χορευτής χειρίζεται το κεφάλι του λιονταριού, με κινούμενο στόμα και βλέφαρα, ενώ ο δεύτερος ελέγχει το σώμα και την ουρά, καλυμμένος από το λαμπερό ύφασμα. Η φυσική καταπόνηση είναι έντονη, με τον Λι να εξηγεί ότι χρειάζονται περίπου τρία χρόνια συστηματικής εκπαίδευσης, για να διαμορφωθεί ένας πλήρως έτοιμος χορευτής.

Από τα πρώτα βήματα μέχρι την πρώτη παράσταση

Ο ίδιος ξεκίνησε να χορεύει ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα και του θείου του, που συμμετείχαν στην ομάδα τη δεκαετία του 1990. Σήμερα, συνδυάζει τον ρόλο του προέδρου και ταμία με μία πλήρη απασχόληση στον τομέα της πληροφορικής. Ο σύλλογος λειτουργεί αποκλειστικά με εθελοντές, από μαθητές λυκείου έως επαγγελματίες, οι οποίοι προπονούνται ανάμεσα σε μαθήματα και δουλειά.

Σε αντίθεση με άλλα είδη τέχνης, δεν απαιτούνται ακροάσεις. Ωστόσο, οι πιο δυνατοί και έμπειροι αναλαμβάνουν τον απαιτητικό ρόλο του κεφαλιού του λιονταριού, ενώ οι υπόλοιποι υποστηρίζουν την παράσταση με γκονγκ, κύμβαλα και τύμπανα. Ο 22χρονος Ντέιβιντ Τζιανγκ, που ξεκίνησε στα 16, εξηγεί ότι ο πρώτος χρόνος αφιερώνεται σχεδόν αποκλειστικά στα βασικά και ότι χρειάστηκε οκτώ έως δέκα μήνες εντατικής προπόνησης, για να συμμετάσχει για πρώτη φορά ως χορευτής.

Η ομάδα πραγματοποιεί περίπου 70 εμφανίσεις τον χρόνο, σε γάμους, γενέθλια, εγκαίνια επιχειρήσεων και μεγάλες εκδηλώσεις. Τα τελευταία τρία χρόνια εμφανίζεται και στο ημίχρονο αγώνων των Νικς στο Madison Square Garden, εμπειρία που, σύμφωνα με τον Τζιανγκ, αποτελεί απόλυτη δοκιμασία αντοχής.

Η κορύφωση της χρονιάς είναι το Φεστιβάλ της Σεληνιακής Πρωτοχρονιάς, την 1η Μαρτίου, που θα σηματοδοτήσει την έναρξη του Έτους του Αλόγου. Οι παρελάσεις διαρκούν έως έξι ώρες και απαιτούν δεκάδες συμμετέχοντες, αν και μόνο πέντε περίπου εκτελούν τον ίδιο τον χορό του λιονταριού.

Στην άλλη άκρη της πόλης, η αντίπαλη ομάδα με το όνομα Young Lions, η οποία ιδρύθηκε το 1972, μπορεί να παρατάξει έως και 150 άτομα. Ο ιδρυτής της, Μπράιαν Τομ, επισημαίνει ότι μόνο οι πιο έμπειροι μπορούν να αναλάβουν τα πιο δύσκολα σημεία της παράστασης, προειδοποιώντας ότι η πτώση του κεφαλιού του λιονταριού αξίας έως 1.500 δολαρίων θεωρείται σοβαρό ατόπημα.

Με ρίζες που ανάγονται στη δυναστεία Τανγκ και συνδέονται με τον μύθο του τέρατος Νιαν, ο χορός του λιονταριού εξελίχθηκε σε τελετουργία αποτροπής του κακού και προσέλκυσης ευημερίας. Παρότι σήμερα επηρεάζεται από τη σύγχρονη κουλτούρα και τα κοινωνικά δίκτυα, όσοι υπηρετούν την παράδοση συμφωνούν σε ένα πράγμα: η τέχνη αυτή απαιτεί πειθαρχία, σεβασμό και απόλυτη προσήλωση, γιατί το κεφάλι του λιονταριού δεν πρέπει να πέσει ποτέ, όπως αναφέρει το δημοσίευμα της nypost.