Τέσσερις γυναίκες συναντιούνται τυχαία σε μια αίθουσα αναμονής, σε έναν «μη-τόπο», έτοιμες να διαβούν το κατώφλι μιας μεταιχμιακής στιγμής. Η Αμέλια, η Φωτεινή, η Μαγδαληνή και η Χαρά, μέχρι τώρα άγνωστες μεταξύ τους, κυριεύονται από μια υποσυνείδητη ανάγκη για αλλαγή, απομακρύνονται από τα μοτίβα τους και, μέσα από χιούμορ και συγκίνηση, οδηγούνται σε μια επώδυνη διαδρομή αυτογνωσίας.
Σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται, θυμώνουν και ξεσπούν, γελούν, χορεύουν και τραγουδούν. Ξυπνάνε το πολυσύνθετο και αντιφατικό ζήτημα της γυναικείας αφήγησης σήμερα, σε μια παράσταση αφιερωμένη στη μάνα.
Για την παρουσίαση του έργου «Αίθουσα Αναμονής», η σκηνοθέτις Δήμητρα Τάμπαση αναζητούσε μια πραγματική αίθουσα αναμονής. Έναν φυσικό χώρο που θα αφηγούνταν παλιές ιστορίες, ξεχασμένες στον χρόνο και θα λειτουργούσε ως το σκηνικό περιβάλλον της παράστασης. Ο χώρος βρέθηκε στο κτίριο όπου στεγάζεται το Σωματείο Οδηγών Ταξί Αττικής (Σ.Ο.Τ.Α.), εκπροσωπώντας έναν από τους πιο ανδροκρατούμενους επαγγελματικούς κλάδους. Τα μέλη του σωματείου αγκάλιασαν την «Αίθουσα Αναμονής» και παραχώρησαν τον χώρο τους σε μια παράσταση για την γυναικεία εμπειρία, ενδυναμώνοντας τη θέση τους ότι «έχουμε όλοι πληγεί από τα στερεότυπα».»
Με αφορμή την παράσταση, η σκηνοθέτις Δήμητρα Τάμπαση μίλησε στο Newsbeast.
– Η παράσταση θίγει ζητήματα πατριαρχίας και στερεοτύπων μέσα από μια προσωπική, γυναικεία αφήγηση. Τι σας ώθησε να εστιάσετε σε αυτό το θέμα και πώς το προσεγγίσατε δημιουργικά;
Η αφετηρία αυτής της παράστασης δεν ήταν αμιγώς καλλιτεχνική, αλλά βαθιά υπαρξιακή. Στο τέλος του 2017, η προσωπική μου συνάντηση με τον θάνατο με μετατόπισε εσωτερικά και με ανάγκασε να στρέψω το βλέμμα μου προς τα μέσα, οδηγώντας με σε μια πενταετή αποχή από τη σκηνοθεσία. Η επιστροφή μου το 2022 πυροδοτήθηκε από τις συνθήκες της καραντίνας. Η έξαρση της έμφυλης βίας που ήρθε στο φως ενίσχυσε την ανάγκη μου να μιλήσω για την πατριαρχία με νέους όρους: ήθελα το κείμενο να γεννηθεί από εμάς τις ίδιες και η ίδια η ζωή να εμπεριέχεται στο έργο. Δημιουργικά, ξεκινήσαμε με έναν κύκλο αφήγησης εμπειριών και αυτοσχεδιασμών. Στην πορεία, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν είχε νόημα να επαναλάβουμε τα αυτονόητα των ειδήσεων. Έτσι, στρέψαμε τον φακό προς τα μέσα, παρατηρώντας πώς εμείς οι ίδιες οι γυναίκες έχουμε ενσωματώσει την πατριαρχία και αναγνωρίζοντας πώς αυτό το σύστημα επηρεάζει τελικά και τα δύο φύλα.
– Πώς δουλέψατε με τις ηθοποιούς για να αποδοθούν οι αντιφατικές προσωπικότητες των τεσσάρων γυναικών;
Ξεκινήσαμε από το «έξω» για να φτάσουμε στο «μέσα». Αρχικά, δημιουργήσαμε τέσσερα καθαρά σχήματα – γυναίκες που λειτουργούσαν ως περσόνες, σχεδόν ως καρικατούρες. Αυτό εξυπηρέτησε το κωμικό στοιχείο και πρόσφερε μια σταθερή δραματουργική πορεία. Ωστόσο, όσο προχωρούσαν οι πρόβες, οδηγηθήκαμε στη βαθιά παραδοχή ότι ένας άνθρωπος δεν είναι ποτέ μόνο ένα πράγμα. Οι χαρακτήρες απέκτησαν σύνθετες πτυχές και αντιφάσεις. Φάνηκε πως, παρά τις εξωτερικές διαφορές τους, ο κοινός τους τόπος είναι ο πόνος και το τραύμα. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που αναζητούν όλες είναι η σύνδεση και η αγάπη. Χρησιμοποιήσαμε το κωμικό σχήμα ως όχημα για να φτάσουμε σε αυτή την οικουμενική ανθρώπινη ανάγκη.
– Τι σημαίνει η επιλογή του Σ.Ο.Τ.Α. (Σωματείο Οδηγών Ταξί) για μια γυναικεία παράσταση;
Η επιλογή του χώρου προέκυψε αβίαστα στην αναζήτησή μου για έναν αληθινό, φυσικό χώρο. Η συνάντηση με το Σωματείο Οδηγών Ταξί ήταν μια αποκάλυψη. Υπάρχει ένας έντονος συμβολισμός εδώ: στερεοτυπικά, έχουμε μια συγκεκριμένη εικόνα για αυτόν τον κλάδο ως κάτι σκληρό ή ανδροκρατούμενο. Όμως η πραγματική μας συνάντηση με τους ανθρώπους εκεί –τον κ. Γιώργο Μπάτσο, τον κ. Πέτρο Διπλάρη και όλο το σωματείο– ανέτρεψε κάθε προκατάληψη. Μας αγκάλιασαν με απίστευτη γενναιοδωρία και ευαισθησία. Αυτό αναδεικνύει την ουσία της παράστασής μας: ότι η πραγματική ζωή καταρρίπτει τα στερεότυπα.
– Μπορεί η τέχνη να αλλάξει αντιλήψεις για στερεότυπα και βίαιες συμπεριφορές;
Μεγάλο ερώτημα! Δεν νομίζω ότι μπορεί να απαντήσει κανείς με βεβαιότητα σε αυτό. Αυτό που μπορώ όμως να πω με σιγουριά είναι πως η τέχνη μπορεί όντως να ανοίξει ορίζοντες ή να μετατοπίσει αντιλήψεις, εφόσον το έδαφος μέσα στο άτομο είναι ήδη έτοιμο· αν υπάρχει, δηλαδή, αυτή η εσωτερική αναλαμπή. Σίγουρα η παιδεία, η μόρφωση, η καλλιέργεια και η επαφή με την τέχνη μπορούν πραγματικά να διευρύνουν το ψυχικό πεδίο των ανθρώπων και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον κόσμο.
– Ποιο μήνυμα θέλετε να πάρει ο θεατής φεύγοντας από την «Αίθουσα Αναμονής»;
Φεύγοντας, θέλουμε οι θεατές να αφουγκραστούν δύο πράγματα:
- Ότι δεν είμαι μόνος / δεν είμαι μόνο / δεν είμαι μόνη. Ότι τελικά μας απασχολούν κοινά πράγματα στον πυρήνα και ότι, παρά τις φαινομενικές μας διαφορές, μας απασχολούν τα ίδια ζητήματα.
- Η απόλαυση χωρίς ενοχή!
– Υπάρχει κάτι στην παράσταση που θεωρείτε προσωπικά σημαντικό για την ίδια σας τη διαδρομή ως δημιουργός;
Πέρα από το προφανές, δηλαδή το περιεχόμενο της παράστασης, υπάρχει κάτι που για μένα είναι πιο σημαντικό από την ίδια την παράσταση: οι άνθρωποί της. Από τη στιγμή της σύλληψης της ιδέας μέχρι και σήμερα που η παράσταση παίζεται για τρίτη χρονιά, δημιουργήθηκε ένας πυρήνας ανθρώπων, μια κοινότητα που αγκάλιασε την ιδέα και κατ’ επέκταση την παράσταση. Οπότε, απαντώντας πιο καθαρά στην ερώτησή σας, το βαθιά προσωπικό αυτής της παράστασης είναι τελικά οι άνθρωποί της και οι θεατές της.
– Η «Αίθουσα Αναμονής» διανύει ήδη τον τρίτο χρόνο παραστάσεων. Σκέφτεστε να τη συνεχίσετε ή ετοιμάζετε κάτι άλλο;
Ήδη βρισκόμαστε σε περίοδο προβών για την επόμενη δουλειά μας, την οποία με πολλή χαρά θα παρουσιάσουμε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2026. Η «Αίθουσα Αναμονής» θα συνεχίσει όσο υπάρχει ανάγκη και λόγος να συναντιόμαστε με το κοινό·
Ταυτότητα παράστασης
Συντελεστές
Κείμενο: Μαίρη Βούλγαρη, Ειρήνη Καράογλου, Ελένη Μολφέτα, Μυρτώ Ναούμ, Μυρτώ Στράμπη, Δήμητρα Τάμπαση
Σκηνοθεσία: Δήμητρα Τάμπαση
Δραματουργία: Μαίρη Βούλγαρη, Ειρήνη Καράογλου, Ελένη Μολφέτα (που συμμετείχε στην αρχική σύνθεση), Μυρτώ Ναούμ, Μυρτώ Στράμπη και Δήμητρα Τάμπαση
Πρωτότυπη μουσική: METAMAN
Γραφείο τύπου & επικοινωνίας: Χρύσα Ματσαγκάνη
Ερμηνεύουν: Μαίρη Βούλγαρη, Ειρήνη Καράογλου, Ασημίνα Μουστακαλή, Μυρτώ Στράμπη
Παραστάσεις: κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά
Κρατήσεις εισιτηρίων: ticketsource.com
Σ.Ο.Τ.Α. – ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΟΔΗΓΩΝ ΤΑΞΙ ΑΤΤΙΚΗΣ
Οδυσσέως 8, Μεταξουργείο
