Η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη ανεβάζει αυτή την περίοδο με μεγάλη επιτυχία και με έναν ανατρεπτικό τρόπο τον «Άμλετ», μια παράσταση που ήδη συζητείται και πρόκειται για μια μεταγραφή του κλασικού αριστουργήματος του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, από τον Ανδρέα Φλουράκη.
Η δράση μεταφέρεται από τα ανάκτορα της Δανίας στα γραφεία και στα υπόγεια μιας σύγχρονης πολυεθνικής εταιρείας, διατηρώντας τη βασική πλοκή και τα πρόσωπα της ιστορίας. Στον κόσμο αυτό, οι μηχανορραφίες, οι συμμαχίες και οι προδοσίες δεν διαδραματίζονται πια σε θρόνους και παλάτια, αλλά σε διοικητικά συμβούλια και σε υπουργεία ξένων χωρών.
Με αφορμή την παράσταση που ανεβαίνει στο Θέατρο Ελέρ, μιλήσαμε με τον πρωταγωνιστή Κώστα Κάππα. Η κουβέντα μας δεν περιστράφηκε αποκλειστικά στον «Άμλετ», αλλά μιλήσαμε για πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα, που ξεκίνησαν από τις… ηλικίες, με αφορμή κάτι που δεν θυμόμασταν και καταλήξαμε να αναλύουμε αν μεγαλώνοντας νιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε αλλαγές στη ζωή μας, αν «σαν την Ελλάδα δεν έχει» και πολλά άλλα.
– Μεγαλώνουμε και ξεχνάμε;
Είναι απίστευτο αυτό το πράγμα. Πηγαίνω στα 56
– Έλα δεν σου φαίνεται καθόλου. Πώς ήταν όταν έκλεισες τα 50; Κοντοζυγώνω, κατάλαβες και θέλω συμβουλές (γέλια)
Να σου πω, στα 50 δεν κατάλαβα. Τώρα, είναι κάπως. Σκέφτομαι ότι σε λίγο γίνομαι 60 και λέω: «τι λες ρε μεγάλε;». Δηλαδή πρέπει τώρα να αρχίσω να ψάχνω για ένσημα για τη σύνταξη; Ξέρεις είναι μια δουλειά αυτή του ηθοποιού, που δεν καταλαβαίνεις πώς περνάνε τα χρόνια. Σε όλες τις δουλειές συμβαίνει αυτό, απλώς ως ηθοποιός μέσα από τους ρόλους, παίζεις με τις ηλικίες. Τη μία κάνεις τον 40χρονο, την άλλη τον 25χρονο.
– Εσένα σου συμβαίνει μεγαλώνοντας να θέλεις να κάνεις μια αλλαγή στη ζωή σου; Ακόμη και επαγγελματικά; Ή είναι, πλέον, αργά;
Ξέρεις, ποιο είναι το φοβερό; Δεν ξέρω αν ισχύει και αλλού, αλλά στην Ελλάδα, πάντως, σε κάνουν πάντα να πιστεύεις ότι για κάποιο λόγο έχεις αργήσει. Έχεις αργήσει να μάθεις γλώσσες, να σπουδάσεις, να κάνεις καριέρα, να κάνεις παιδιά, να παντρευτείς. Το βλέπω και σε εμένα, όταν ήμουν 19 έλεγα «είμαι πίσω στο εξάμηνα, στη σχολή» ή «είμαι πίσω εκεί, είμαι πίσω στο άλλο». Όλο αυτό πιστεύω ότι δημιουργεί ένα άγχος από μικρή ηλικία, γενικά.
– Πάντως, βλέπω πως τα νέα παιδιά δεν είναι, όπως ήμασταν εμείς. Δεν κάνουν τόσο εύκολα υποχωρήσεις. Νομίζω, φεύγουν πιο εύκολα από μία κατάσταση.
Μακάρι, δεν ξέρω. Πάντως, αν έχει κάποιος λίγο μυαλό και είναι κάτω των 40 ας πούμε, θεωρώ ότι καλό είναι να δοκιμάσει και κάτι άλλο έξω. Αυτή η χώρα, νιώθω ότι είναι κατεστραμμένη, πηγαίνει στον γκρεμό και δεν ξέρω αν έχει επιστροφή αυτό.
– Συμφωνώ, αλλά προσωπικά στο τέλος λέω, «σαν την Ελλάδα δεν έχει». Δεν ξέρω εσύ το λες;
Όχι, δεν το λέω αυτό. Στα 45 μπορεί να το έλεγα, πλέον, με τίποτα. Από τη στιγμή που βγαίνω για αρκετό διάστημα στο εξωτερικό, δεν το ξαναείπα για χρόνια. Δεν ξαναπήγα σε νησί ελληνικό καλοκαίρι. Πάω μόνο Ιούνιο στα Κύθηρα, που έχω κάποιους φίλους. Όχι, σαν την Ελλάδα έχει και έχει και πολύ καλύτερα.
– Αυτή την περίοδο, πάντως, σε βρίσκουμε στην παράσταση «Άμλετ».
Ναι, η παράσταση έχει πάρει κάποια στοιχεία από τον Άμλετ. Έχει πάρει τον μύθο και τον έχει μεταφέρει σε μια εταιρεία δανέζικη -γιατί ο Άμλετ είναι Δανός- στο σήμερα. Διακυβεύεται στο έργο ένα πολύ σοβαρό θέμα, η πτώση μιας γέφυρας, που παραπέμπει και λίγο στα Τέμπη. Μιλάει για δικαιοσύνη, μιλάει για τις αξίες στον άνθρωπο, χρησιμοποιεί και τον μονολόγο του Άμλετ και κάποιους άλλους μονολόγους, αλλά προσαρμοσμένους στην ιστορία αυτή και όλα όσα συμβαίνουν, με όλη αυτή τη διαφθορά που κάνουν αυτόν τον άνθρωπο να τρελαθεί. Δηλαδή ουσιαστικά περιγράφει έναν σύγχρονο άνθρωπο πώς πάει να επιβιώσει σε ένα αρρωστημένο περιβάλλον μιας κοινωνίας και καταστρέφεται, κυρίως, λόγω ευαισθησίας.
– Η πολυεθνική επιλέχτηκε για να αντικατοπτρίζει τη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία;
Ακριβώς. Και δείχνει και το ηθικό πλαίσιο με το οποίο λειτουργούν αυτές οι πολυεθνικές, όπου όλα είναι για το κέρδος, είναι του τύπου «δεν μας ενδιαφέρει τίποτα, ας σκοτωθούν άνθρωποι». Για εμένα είναι μια καλοφτιαγμένη παράσταση, που δεν κουράζει. Ο λόγος είναι σύγχρονος. Έχει το φάντασμα, όπως στον Άμλετ. Γενικά, πιστεύω ότι έχει ενδιαφέρον για κάποιον να τον δει.
– Πρόκειται για διασκευή;
Μεταγραφή, δηλαδή έχει πάρει το μύθο του Άμλετ και τον έχει προσαρμόσει στο σήμερα.
– Αυτό είναι ένα στοίχημα στο θέατρο;
Εντάξει, στο θέατρο ένα στοίχημα είναι όλα. Αρκεί να υπάρχουν καλές προθέσεις και σεβασμός. Το θέατρο πρέπει να είναι παρορμητικό, δηλαδή, κάτι που με συγκίνησε σε ένα έργο κλασικό που είδα, που έχει γραφτεί το 1800, και βλέπω ότι ο κόσμος είναι ίδιος και αυτό θέλω να το μοιραστώ, αυτή τη διαφορετική οπτική που είδα. Όχι, όμως, για να κάνω επίδειξη της σκέψης μου, αλλά για να μοιραστώ με το κοινό κάτι πιο βαθύ, κάτι που με συντάραξε, ας πούμε.
– Εκτός από το θέατρο, σε είδαμε τηλεοπτικά στην «Παραλία» πέρυσι, φέτος «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι». Αλλού θα σε δούμε;
Ναι, συμμετέχω στην ταινία «Ό έρωτας γράφεται…», του Βασίλη Μυριανθόπουλου που βγήκε μέσα στα Χριστούγεννα, και είπα το «ναι» και στη σειρά της ΕΡΤ, «Καλά θα πάει κι αυτό».
– Εσύ, πάντως, υπήρξες στις πολύ καλές εποχές της τηλεόρασης και σε σειρές που τις βλέπουμε μέχρι σήμερα, είτε σε επαναλήψεις, είτε σε βίντεο στο διαδίκτυο.
Να φανταστείς ότι νέα παιδιά, 15 χρονών, στον δρόμο με αναγνωρίζουν από βίντεο που έχουν δει είτε από τη σειρά του Παπακαλιάτη «Κλείσε τα μάτια», είτε από το «Κωνσταντίνου κι Ελένης» που έκανα τον «Κλεομένη».
– Τότε, πάντως, σας αντιμετωπίζαμε σαν ροκ σταρ.
Ναι, κάπως έτσι. Και τότε δεν υπήρχαν και τα social να το εξαργυρώσουμε λίγο παραπάνω (γέλια)
– Φαντάσου, τι θα γινόταν σήμερα στο Χ με το φιλί στο «Κλείσε τα μάτια» που τότε είχε γίνει ο χαμός!
Ναι, σκέψου, κάναμε γύρισμα και κάτω από το σπίτι συγκεντρώνονταν 200 άτομα. Αλλά ξέρεις, τότε δεν υπήρχαν τα social και δεν είχες απομυθοποιήσει τους ηθοποιούς. Σήμερα, όλα είναι διαφορετικά.
Λίγα λόγια για την παράσταση
Ο Άμλετ καλείται να αντιμετωπίσει όχι μόνο τον θάνατο του πατέρα του και τον γάμο της μητέρας του με τον Κλαύδιο, αλλά και την αποκάλυψη πως ο ίδιος ο πατέρας του δολοφονήθηκε για να καλυφθούν πιθανά εγκλήματα στα οποία ήταν μπλεγμένη η κατασκευαστική τους εταιρεία.
Με αναφορές στη σημερινή κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, η μεταγραφή φωτίζει τα διαχρονικά ερωτήματα του έργου: την αλήθεια και το ψέμα, την ευθύνη και τη συνενοχή, την προσωπική ηθική απέναντι στο δράμα του συνανθρώπου, τη λογική και την τρέλα. Ο Άμλετ του Φλουράκη παλεύει μέσα σε έναν κόσμο όπου η εξουσία εξαγοράζει συνειδήσεις και οι φανταστικές φιγούρες μπερδεύονται με τις ενοχές των ζωντανών.
Συντελεστές
Ελεύθερη διασκευή: Ανδρέας Φλουράκης, από το ομώνυμο έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Σκηνοθέτιδα: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Μαΐδης (φώτο promo), Αλέξανδρος Βρεττάκος (φώτο παράστασης)
Συμπαραγωγή Δη.Πε.Θε. Κοζάνης και Δη.Πε.Θε. Σερρών, σε συνεργασία με την Anima Theater
Πρωταγωνιστούν: Κώστας Κάππας, Μαρία Καρακίτσου, Χρήστος Διαμαντούδης, Κωνσταντίνα Λάλλου, Σίμος Κωστάκογλου, Δημήτρης Κουστολίδης, Χαράλαμπος Παυλίδης, Αντωνία Γκούβη
Στις τελευταίες παραστάσεις θα υπάρξει αντικατάσταση της ηθοποιού Καλλιρόης Μυριαγκού λόγω προβλημάτων υγείας από την ηθοποιό Μαρία Καρακίτσου.
Τελευταίες Παραστάσεις:
Παρασκευή στις 21:00
Σάββατο στις 18:00 & 21:00
Κυριακή στις 19:00
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Θέατρο Ελέρ
Φρυνίχου 10, Αθήνα
Τηλέφωνο: 21 1735 3928
