Υπήρξε μια περίοδος – όχι και τόσο μακρινή – όπου το “τέλειο” σπίτι ήταν ο απόλυτος στόχος. Καναπέδες χωρίς ίχνος χρήσης, τραπεζάκια διακοσμημένα με απόλυτη συμμετρία, μαξιλάρια τοποθετημένα σχεδόν… γεωμετρικά. Ένας χώρος που έμοιαζε περισσότερο με showroom παρά με πραγματικό σπίτι.
Σήμερα, αυτή η εικόνα δείχνει ξεπερασμένη.
Η αισθητική μετατοπίζεται. Και μαζί της αλλάζει και ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το “ωραίο”. Δεν μας ενδιαφέρει πια ένα σπίτι που δείχνει τέλειο στη φωτογραφία, αλλά ένα σπίτι που έχει ζωή, κίνηση και χαρακτήρα. Που σε κάνει να θέλεις να καθίσεις, να χαλαρώσεις, να ζήσεις μέσα του.
Η νέα τάση δεν έχει να κάνει με το styling. Έχει να κάνει με το συναίσθημα.
Τα πολύ “στημένα” σπίτια αρχίζουν να δείχνουν απρόσωπα. Λείπει αυτό το ανεπιτήδευτο στοιχείο που κάνει έναν χώρο αληθινό. Ένα ριχτάρι που δεν είναι τέλεια στρωμένο, ένα βιβλίο που έμεινε ανοιχτό, ένα κερί που έχει ήδη καεί λίγο. Αυτές οι μικρές “ατέλειες” είναι που δίνουν βάθος και αίσθηση κατοίκησης.
Παράλληλα, βλέπουμε μια στροφή προς πιο ήπιες, γήινες παλέτες και υλικά που “γερνούν” όμορφα. Ξύλο, λινό, βαμβάκι, κεραμικά, με άλλα λόγια στοιχεία που δεν φωνάζουν, αλλά δημιουργούν μια ήσυχη πολυτέλεια. Το ζητούμενο δεν είναι να εντυπωσιάσεις, αλλά να νιώσεις άνετα.
Και ίσως αυτό να είναι και το πιο ουσιαστικό. Το σπίτι δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως εικόνα προς προβολή, αλλά ως χώρος προσωπικός. Δεν χρειάζεται να είναι έτοιμο για φωτογράφιση κάθε στιγμή. Χρειάζεται να λειτουργεί για εσένα.
Σπίτι με στιλ αλλά όχι προβλέψιμο
Αυτό δεν σημαίνει ότι η αισθητική παύει να έχει σημασία. Το αντίθετο. Απλώς γίνεται πιο προσωπική, πιο χαλαρή, λιγότερο “κανόνικη”. Ένα σπίτι μπορεί να είναι καλαίσθητο χωρίς να είναι άψογα τακτοποιημένο. Μπορεί να έχει στιλ χωρίς να είναι προβλέψιμο.
Το mix & match παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη νέα προσέγγιση. Παλιά αντικείμενα δίπλα σε πιο σύγχρονα, διαφορετικές υφές που συνυπάρχουν, μικρές αντιθέσεις που κάνουν τον χώρο πιο ενδιαφέρον. Δεν χρειάζεται όλα να “ταιριάζουν” απόλυτα, αρκεί να συνομιλούν μεταξύ τους.
Η έννοια του lived-in
Και κάπου εδώ έρχεται και η έννοια του “lived-in”. Ένας όρος που βλέπουμε όλο και πιο συχνά και που αποτυπώνει ακριβώς αυτή τη φιλοσοφία, ένα σπίτι που δείχνει ότι κατοικείται. Όχι με ακαταστασία, αλλά με φυσικότητα.
Γιατί τελικά, το πραγματικά όμορφο σπίτι δεν είναι αυτό που εντυπωσιάζει για λίγα δευτερόλεπτα. Είναι αυτό που σε κρατάει μέσα του.
Και αυτή η αλλαγή δεν είναι θεωρητική, αποτυπώνεται ξεκάθαρα στους χώρους που βλέπουμε καθημερινά, ειδικά μέσα από λογαριασμούς που διαμορφώνουν τη σύγχρονη αισθητική.
Αν παρατηρήσει κανείς πιο προσεκτικά τα interiors που ξεχωρίζουν αυτή τη στιγμή, θα δει ότι έχουν απομακρυνθεί από το “τέλεια στημένο” αποτέλεσμα και κινούνται προς κάτι πιο ανεπιτήδευτο, πιο ανθρώπινο. Χώροι που δεν προσπαθούν να είναι εντυπωσιακοί, αλλά καταφέρνουν να είναι βαθιά ατμοσφαιρικοί.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το περιοδικό Kinfolk Magazine. Η αισθητική του βασίζεται σε ήπιους τόνους, φυσικό φως και χώρους που δείχνουν σχεδόν “ατελείς” – με την καλή έννοια. Δεν υπάρχει τίποτα επιτηδευμένο, και ακριβώς γι’ αυτό δείχνει τόσο σύγχρονο.
Αν στραφούμε σε αρχιτέκτονες και designers, η δουλειά της Ilse Crawford είναι ίσως από τις πιο χαρακτηριστικές. Οι χώροι της δεν είναι ποτέ “τέλειοι” με την παραδοσιακή έννοια. Είναι ζεστοί, απλοί, γεμάτοι υλικά που σε προσκαλούν να τα αγγίξεις. Υπάρχει πάντα μια αίσθηση οικειότητας, σαν να ζει κάποιος εκεί, και όχι σαν να πρόκειται για σκηνικό.
Αντίστοιχα, ο Vincent Van Duysen δημιουργεί χώρους που κινούνται ανάμεσα στο minimal και στο lived-in. Οι γραμμές είναι καθαρές, αλλά ποτέ “ψυχρές”. Υπάρχει πάντα ένα στοιχείο μαλακότητας, είτε μέσα από τις υφές είτε μέσα από τον τρόπο που το φως “πέφτει” στον χώρο.
Το ίδιο ισχύει και για το Apartamento Magazine, που έχει σχεδόν “χτίσει” αυτή τη φιλοσοφία: τίποτα δεν είναι υπερβολικά στιλιζαρισμένο. Όλα δείχνουν αληθινά.
Και ίσως αυτό να είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της αλλαγής. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη τάση που θα περάσει. Είναι μια διαφορετική προσέγγιση στο πώς θέλουμε να ζούμε μέσα στον χώρο μας.
Αφήνουμε πίσω την ανάγκη για τελειότητα και κρατάμε αυτό που έχει ουσία.
