Η συμπλήρωση εννέα ετών από την ημέρα που ο Στάθης Ψάλτης έφυγε από τη ζωή φέρνει ξανά στην επιφάνεια πτυχές της προσωπικής του διαδρομής που παρέμεναν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο σχεδιαστής μόδας και στενός του φίλος, Θοδωρής Τρανούλης, μιλώντας στην εκπομπή «Super Κατερίνα», κατέθεσε μια μαρτυρία που αναδεικνύει την αίσθηση της μοναξιάς και της λήθης που περιβάλλει πλέον το όνομα ενός από τους πιο αγαπητούς πρωταγωνιστές.
Η πικρία για την απουσία της Πολιτείας και των συναδέλφων
Η κριτική του Θοδωρή Τρανούλη επικεντρώθηκε στην έλλειψη θεσμικής και συλλογικής μνήμης από τον χώρο του θεάματος. Όπως εξήγησε, η αναγνώριση που απολάμβανε ο ηθοποιός εν ζωή δεν φαίνεται να έχει την ανάλογη συνέχεια μετά τον θάνατό του.
«Έκλεισαν εννέα χρόνια και κανείς δεν τον θυμήθηκε. Είναι σαν να μην πέρασε. Είναι αμαρτία να μη γίνεται ένα μνημόσυνο κάθε χρόνο για κάθε τέτοιον άνθρωπο. Ξεχάστηκε και από τον χώρο της Τέχνης. Το θέμα είναι να σε τιμάμε κάθε χρόνο. Ήταν ένας δοτικός άνθρωπος που του άρεσε να δίνει. Δεν εισπράττει αυτό που έδωσε», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Συνεχίζοντας στην ίδια κατεύθυνση, ο κ. Τρανούλης τόνισε πως οι πρόσκαιρες αναρτήσεις στα social media δεν αρκούν για να τιμηθεί η προσφορά του: «Όσο ζω θα τον μνημονεύω και θα τον γράφω μαζί με τους δικούς μου στα υπέρ αναπαύσεως… Όλοι βάζανε φωτογραφίες που είχαν μαζί του και μετά τελείωσε. Ο Στάθης ό, τι μπορούσε να κάνει για τον καθένα το έκανε».
Η στήριξη της Χριστίνας και η επιθυμία για τα εγγόνια
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις δύσκολες στιγμές της νοσηλείας του και στον άνθρωπο που στάθηκε δίπλα του μέχρι την τελευταία ανάσα. Ο σχεδιαστής μίλησε για την αυταπάρνηση της συζύγου του, Χριστίνας Ψάλτη, κατά τη διάρκεια της άνισης μάχης με την ασθένεια.
«Τη μάχη με τον καρκίνο δεν την έδωσε μόνο του, με τη Χριστίνα την έδωσε. Ήταν μέρα νύχτα στο νοσοκομείο. Κοιμόταν εκεί, πλενόταν εκεί, έτρωγε εκεί. Του στάθηκε όχι κερί αναμμένο που λέμε, το κάτι άλλο», σημείωσε με έμφαση.
Ωστόσο, πέρα από τον πόνο της ασθένειας, ο Στάθης Ψάλτης κουβαλούσε και ένα προσωπικό βάρος που αφορούσε την οικογενειακή του γαλήνη. Η ανάγκη του να δει τα παιδιά της κόρης του ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα των τελευταίων ετών.
«Έφυγε με παράπονα και με ένα μεγάλο. Δεν έβλεπε το εγγόνι του. Μου έλεγε, “Θοδωρή θέλω να δω τα εγγόνια μου” και στο τέλος έγινε και τα είδε», αποκάλυψε ο Θοδωρής Τρανούλης.
Παρά τη συγκίνηση για τη συνάντηση που τελικά πραγματοποιήθηκε λίγο πριν το τέλος, η γεύση που μένει στο περιβάλλον του ηθοποιού είναι αυτή της αδικίας, καθώς ένας καλλιτέχνης που ταυτίστηκε με τη δοτικότητα φαίνεται να μην τυγχάνει της αναγνώρισης που του αναλογεί σήμερα.
