Έξι χρόνια μετά το ξέσπασμα της πανδημίας και το συλλογικό βίωμα του εγκλεισμού, οι βραβευμένες «Βελόνες της νεραντζιάς», που γεννήθηκαν μέσα σε εκείνη τη συνθήκη, επιστρέφουν για να φωτίσουν όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ δυνατά.
Ένα βραβευμένο θεατρικό κείμενο, επίκαιρο όσο ποτέ, επιχειρεί μέσα από τη σκηνοθετική ματιά της Δήμητρας Δερμιτζάκη να ανασυνθέσει τον κοινωνικό ιστό μέσα από φωνές που μοιάζουν απομονωμένες, αλλά παραμένουν επικίνδυνα αλληλένδετες.
Με αφορμή την παράσταση, η σκηνοθέτις Δήμητρα Δερμιτζάκη μίλησε στο Newsbeast.
– Πώς προετοιμάσατε συναισθηματικά τους ηθοποιούς για να ενσαρκώσουν τους χαρακτήρες;
Η εργασία που κάνουμε είναι καθαρά φορμαλιστική. Επιλέγω συνθήκες και κινήσεις που βοηθούν τους ηθοποιούς να έχουν μια συγκεκριμένη παρτιτούρα να πατήσουν και να εκτελέσουν κάθε φορά. Ή οργανώνω με τους συνεργάτες μου αυτοσχεδιασμούς από τους οποίους προκύπτουν αντιστοίχως κινήσεις και μοτίβα που θα μας είναι χρήσιμα στην συνέχεια! Αυτή η διαδικασία είναι ένας ασφαλής δρόμος για ένα πιο μουσικό αποτέλεσμα. Δεν συζητάμε τα συναισθήματα των χαρακτήρων. Μιλάμε για τις ενέργειες τους και εφευρίσκουμε συνήθειες τους, ψυχαναγκασμούς τους και ξεσπάσματα τους, πάντα μέσα στο πλαίσιο μιας χορογραφίας.
– Ποιες σκηνές σας συγκίνησαν περισσότερο κατά τη διάρκεια των προβών;
Αρκετά σημεία του κειμένου με συγκίνησαν από γραφής. Η εικόνα όμως με τους δύο πολίτες που ενώ είναι αναγκασμένοι να τοποθετούν πτώματα της πανδημίας σε σακούλες, λένε τα όνειρα που βλέπουν στον ύπνο τους εκείνη την περίοδο, ήταν μια από τις αγαπημένες μου.
– Υπάρχει κάτι στους χαρακτήρες του έργου που αναγνωρίζετε στον εαυτό σας;
Αναγνωρίζω στον εαυτό μου το στοιχείο του εγκλεισμού που πέρασα κατά την διάρκεια της καραντίνας όπως και οι χαρακτήρες του έργου. Υπήρχε μεγάλη συζήτηση για το κατά πόσο αυτό επρόκειτο να είναι «μια ευκαιρία μέσα στον όλεθρο». Φυσικά, η ευκαιρία αυτή αφορούσε ξανά, όπως συμβαίνει συνήθως συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού, αυτές που ήδη είναι σε ευνοϊκή θέση. Έχω έντονη μνήμη εκείνης της περιόδου καθώς, στη δική μου ζωή άλλαξαν ριζικά πολλά πράγματα.
– Υπάρχουν προσωπικές εμπειρίες που σας βοήθησαν να κατανοήσετε τους χαρακτήρες ώστε να τους σκηνοθετήσετε;
Δεν πιστεύω ότι αν έχεις φαντασία χρειάζεται να έχεις βιώσει ακριβώς κάποια περιστατικά για να σκηνοθετήσεις. Ας πούμε ότι δεν αντλώ από τις προσωπικές μου εμπειρίες για να σκηνοθετήσω το έργο, αλλά συνθέτω εμπράκτως πολλά κοινωνικά ερωτήματα, κοινωνικούς προβληματισμούς. Αποπειράται η σκηνοθεσία να θέσει κάποια καθαρά ερωτήματα. Έστω ότι αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι, τι μπορεί να σημαίνει αυτό;
– Ποια ήταν η αγαπημένη σας σκηνή από τις πρόβες μέχρι τώρα;
Η τελευταία εικόνα του έργου αποτελείται από τρεις σκηνές γραμμένες από τον συγγραφέα. Εμείς το αντιμετωπίζουμε σαν μια ενιαία εικόνα στην παράσταση. Είναι μια εικόνα που με κλονίζει κάθε φορά. Το πώς οι άνθρωποι όταν ζητάμε από τον άλλον να μας σώσει, πιστεύουμε κιόλας ότι θα το κάνει. Είναι ανατριχιαστικό να βλέπεις πόσο διαφορετικά διαβάζουν οι άνθρωποι (οι χαρακτήρες του έργου) τις ίδιες λέξεις και τα ίδια σήματα. Πόσο δεν μπορούν να συνεννοηθούν γιατί ο καθένας είναι βαθιά κλεισμένος στον εαυτό του. Ερμηνεύει τον άλλον με γνώμονα τις δικές του επιθυμίες κι ανάγκες. Κι αυτό μπορεί να είναι από αστείο μέχρι τραγικό!
Η υπόθεση του έργου
Τι κάνει ένας άνθρωπος όταν έρχεται ξαφνικά πολύ κοντά στον θάνατο; Τι συμβαίνει όταν μια ολόκληρη κοινωνία βρίσκεται στην ίδια συνθήκη;
Στις «Βελόνες της νεραντζιάς», ένας νεαρός γιατρός φορά ασφυξιογόνα μάσκα και σκέφτεται: «Απόλυτη απομόνωση, άρα απόλυτη προστασία». Το έργο αμφισβητεί αυτή τη βεβαιότητα, θέτοντας το ερώτημα: πόση προστασία κρύβει η απομόνωση και πόσο κίνδυνο;
Οι ήρωες του έργου κινούνται μέσα σε μια πόλη παράλληλων μονολόγων. Φωνές που δεν συναντιούνται, σχέσεις που δεν ολοκληρώνονται, άνθρωποι που δυσκολεύονται να συνδεθούν, την ώρα που γύρω τους ο κόσμος καταρρέει. Φτάνουμε μέχρι το μακρινό 2039, σε μια νέα πανδημία — αυτή τη φορά εσωτερική. Μια πανδημία του κακού που δεν έρχεται απ’ έξω, αλλά φωλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα μας.
Σε αυτό το χρονικό άλμα, οι «Βελόνες της νεραντζιάς» μετατρέπονται σε ένα έργο προφητικό, που μιλά για την ανάγκη σύνδεσης, για την ευθύνη του ατόμου και για την επικίνδυνη ευκολία με την οποία, ακόμα και στον όλεθρο, κάποιοι βλέπουν ευκαιρίες προσωπικής ή επαγγελματικής ανέλιξης.
Ταυτότητα παράστασης
Καλλιτεχνική Διεύθυνση – Σκηνοθεσία: Δήμητρα Δερμιτζάκη
Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός: Στέφανος Γιακουμάκης
Φωτογραφίες – Βίντεο: Μαρίλη Ζάρκου
Δημόσιες Σχέσεις – Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου
Ερμηνεύουν: Άγγελος Αλαφογιάννης, Χρυσή Βιδαλάκη, Adrian Frieling, Κορίνα Θεοδωρίδου,
Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης, Αγγελική Μπεβεράτου, Θωμάς Σιέκας
Πού: ΠΛΥΦΑ, Κορυτσάς 39, Βοτανικός
Πρεμιέρα: Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026
Πότε: Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21:15 (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων)
Εισιτήρια: more.com
Τιμές: 15€ γενική είσοδος | 12€ μειωμένο / φοιτητικό / ΑΜΕΑ / 65+
Διάρκεια: 80’
Κατάλληλο για άνω των 16 ετών
