Σκαρφαλωμένο απαλά πάνω στους λόφους της Valle d’Itria, το Cisternino, στην επαρχία της Απουλίας, στο νότιο τμήμα της Ιταλίας, δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει με μεγαλοπρέπεια. Αντίθετα, σε κερδίζει αθόρυβα, μέσα από το φως που αντανακλάται στις λευκές προσόψεις, τις σκιές που σπάνε σε στενά σοκάκια και τον αργό ρυθμό μιας ζωής που μοιάζει να έχει αποφασίσει να αντισταθεί στη βιασύνη του κόσμου.
Το ιστορικό του κέντρο είναι ένας λαβύρινθος από ασβεστωμένα σπίτια, πέτρινα σκαλοπάτια και μικρά περάσματα που ανοίγουν ξαφνικά σε πλατείες γεμάτες φως.
Εδώ η αρχιτεκτονική δεν υπακούει σε σχέδιο αλλά σε ένστικτο: μια «αυθόρμητη» δόμηση που εξελίχθηκε μέσα στους αιώνες και χάρισε στο χωριό τον ιδιαίτερο, σχεδόν ποιητικό του χαρακτήρα. Σηκώνοντας το βλέμμα, θα δείτε μπαλκόνια με γεράνια, σκουριασμένα σιδερένια κάγκελα και προσόψεις που έχουν μαλακώσει από τον χρόνο και τον ήλιο της Απουλίας.
Στην καρδιά του χωριού, η Piazza Vittorio Emanuele λειτουργεί σαν φυσική σκηνή της καθημερινότητας. Οι κάτοικοι σταματούν για έναν καφέ, συζητούν χωρίς βιασύνη και αφήνουν τη μέρα να ξεδιπλωθεί αργά, όπως το φως που αλλάζει χρώμα πάνω στην πέτρα.
Λίγο πιο πέρα, η Torre Grande και η εκκλησία του San Nicola σηματοδοτούν την ιστορική βαρύτητα ενός τόπου που υπήρξε πάντα περισσότερο πέρασμα παρά προορισμός, μέχρι που έγινε και τα δύο.
Αλλά το Cisternino δεν είναι μόνο εικόνα, είναι και γεύση. Η τοπική παράδοση των fornelli pronti, κρεοπωλείων που ψήνουν επιτόπου κρέας στη σχάρα, αποτελεί σχεδόν τελετουργία.
Το βράδυ, τα τραπέζια απλώνονται στους δρόμους και το άρωμα από τις «bombette» γεμίζει τον αέρα, ενώ το κρασί ρέει απλό και ανεπιτήδευτο, όπως και η φιλοσοφία του τόπου.
Το Cisternino δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Απλώς σε καλεί να το ζήσεις αργά, όπως ακριβώς κυλά και η ζωή του.
