Υπάρχουν στιγμές που ο φακός παύει να καταγράφει απλώς γεγονότα και αρχίζει να «διαβάζει» την ψυχή. Από την εξόδιο ακολουθία και την ταφή της πριγκίπισσας Ειρήνης, ξεχωρίσαμε δέκα φωτογραφίες που δεν δείχνουν απλώς μια κηδεία, φανερώνουν τον απόλυτο σπαραγμό της βασίλισσας Σοφίας.
Η Σοφία, με το βλέμμα χαμένο στο κενό και τα χέρια να σφίγγουν την ελληνική σημαία που κάλυπτε το φέρετρο της αδελφής της, μοιάζει να αποχαιρετά όχι μόνο έναν άνθρωπο, αλλά ολόκληρη τη ζωή της.
Για τη Σοφία, η Ειρήνη, η αγαπημένη της «Pecu», ήταν η σκιά της, ο φύλακας άγγελος που την ακολουθούσε παντού, από τα παιδικά χρόνια στο Τατόι μέχρι τα σαλόνια του παλατιού της Θαρθουέλα στη Μαδρίτη.
Η οδύνη της είναι διπλή. Μετά τον θάνατο του αγαπημένου της αδελφού, Κωνσταντίνου, πριν από τρία χρόνια, η απώλεια της Ειρήνης αποτελεί το οριστικό τέλος.
Η Σοφία αισθάνεται πιο μόνη από ποτέ, καθώς έχασε κάθε ζωντανή σύνδεση με την παιδική της ηλικία και τις ελληνικές της ρίζες.
Μια αγκαλιά στη σημαία και η μοναξιά της κορυφής
Στις φωτογραφίες από το Τατόι, η εικόνα της Σοφίας να κρατά διπλωμένη την ελληνική σημαία στο στήθος της είναι συγκλονιστική. Είναι το τελευταίο κομμάτι Ελλάδας που της απέμεινε, η τελευταία υλική επαφή με την οικογένεια που την ανέθρεψε.
Δίπλα της, ο Βασιλιάς Φελίπε προσπαθεί να την στηρίξει, όμως το δικό της βλέμμα μαρτυρά πως ο εσωτερικός της κόσμος έχει γκρεμιστεί.
Η βασίλισσα Σοφία είχε βρει στην Ειρήνη – πέρα από όλα τα άλλα- το μοναδικό πρόσωπο στο οποίο μπορούσε να μιλάει τη μητρική της γλώσσα και να μοιράζεται αναμνήσεις που κανένας άλλος στην Ισπανία δεν θα μπορούσε να καταλάβει.
Ο θρήνος της επόμενης γενιάς
Η θλίψη δεν περιορίστηκε μόνο στη Σοφία. Ο φωτογραφικός φακός κατέγραψε τη βαθιά συγκίνηση της Ειρήνης Ουρντανγκαρίν (Irene Urdangarin), της εγγονής της Σοφίας και βαφτιστήρας της εκλιπούσας.
Η νεαρή κοπέλα, που πήρε το όνομά της από τη θεία της, εμφανίζεται στις φωτογραφίες να κλαίει απαρηγόρητη, κρατώντας τα παράσημα της πριγκίπισσας πάνω σε ένα βελούδινο μαξιλάρι. Είναι η εικόνα της διαδοχής στον πόνο, καθώς η νέα γενιά αποχαιρετά τη γυναίκα που υπήρξε πνευματικός φάρος για όλη την οικογένεια.
Στη Μητρόπολη Αθηνών, ο Παύλος και τα αδέλφια του, Νικόλαος και Φίλιππος, στάθηκαν ως βράχοι δίπλα στη θεία τους, όμως η μοναξιά της Σοφίας ήταν εμφανής ακόμα και ανάμεσα στο πλήθος.
Η απομάκρυνση της πομπής προς το οικογενειακό κοιμητήριο στο Τατόι σήμανε και τον οριστικό αποχωρισμό.
Η Σοφία επιστρέφει στην Ισπανία, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς της μένει για πάντα θαμμένο στο ελληνικό χώμα, εκεί όπου πλέον αναπαύονται οι δύο άνθρωποι που την ήξεραν καλύτερα από τον καθένα.
