Με «καζάνι που βράζει» μοιάζει το Ιράν εδώ και περίπου δεκατρείς ημέρες. Τεράστιες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις βρίσκονται σε εξέλιξη ενώ η οργή του λαού ενάντια στην ακρίβεια και στην καταπίεση εξαπλώνεται σε περισσότερες από 100 πόλεις και κωμοπόλεις. Ο λαός έχει ξεχυθεί στους δρόμους ζητώντας μαζικά την ανατροπή του ανώτατου ηγέτη, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ ενώ έχουν πυρποληθεί κυβερνητικά κτίρια και οι νεκροί τουλάχιστον δεκάδες.
Πώς όμως ξεκίνησε η εξέγερση στο Ιράν; Γιατί ο κόσμος αποφάσισε να βγει στους δρόμους και τι ζητά για το μέλλον του; Στις ερωτήσεις του Newsbeast απαντά ο Ριμπουάρ Κομπαντί ο οποίος είναι Ιρανός πολιτικός πρόσφυγας και ζει στην Ελλάδα από το 2007. Πριν φύγει από τη χώρα του βασανίστηκε επί τρεις μήνες και έτσι αναγκάστηκε να το σκάσει αναζητώντας την ασφάλεια της Ευρώπης.
Θέλοντας να περιγράψει την Παρασκευή 9 Ιανουαρίου ο Ριμπουάρ Κομπαντί κάνει λόγο για «μια νύχτα που ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο» και εξηγεί: «Μετά την εμβληματική νύχτα των εξεγέρσεων σε όλες σχεδόν τις πόλεις του Ιράν και καθώς η χώρα εισέρχεται στη δέκατη τρίτη ημέρα από την έναρξη της εξέγερσης, η εικόνα των αιτημάτων του ιρανικού λαού είναι πλέον καθαρή και αδιαμφισβήτητη».
«Ο λαός απαιτεί την αποχώρηση του καθεστώτος των μουλάδων και την κατάρρευση ενός συστήματος που έχει ταυτιστεί με τη φτώχεια»
«Ο εξεγερμένος λαός απαιτεί την αποχώρηση του καθεστώτος των μουλάδων και την κατάρρευση ενός συστήματος που έχει ταυτιστεί με τη φτώχεια, τη μαζική εξορία εκατομμυρίων Ιρανών και ένα χρεοκοπημένο πυρηνικό πρόγραμμα, το οποίο κόστισε εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε βάρος της κοινωνίας. Πρόκειται για ένα καθεστώς που επέβαλε το χιτζάμπ στις γυναίκες, τις αντιμετώπισε ως κατώτερες στα κοινωνικά και πολιτικά τους δικαιώματα και οικοδόμησε την εξουσία του πάνω στη βία και τον αποκλεισμό» τονίζει.
Αναφερόμενος στις φυλακές του Ιράν Ριμπουάρ Κομπαντί επισημαίνει πως τα τελευταία χρόνια έχουν μετατραπεί σε «πανεπιστήμια» καθώς όπως σημειώνει «καθηγητές, φοιτητές, δημοσιογράφοι και ακτιβιστές που τόλμησαν να διαφωνήσουν με τις πολιτικές του καθεστώτος βρέθηκαν πίσω από τα κάγκελα».
«Οι δυνάμεις καταστολής εμφανίζονται διαλυμένες, ο φόβος έχει εγκαταλείψει τους δρόμους και έχει μεταφερθεί στα σώματα ασφαλείας»
«Το κράτος αίματος και καταστολής δεν άφησε χώρο για διάλογο — μόνο για σιωπή. Μέσα σε αυτό το τοπίο, ο ανώτατος ηγέτης, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, φέρεται να απηύθυνε ανακοίνωση από την κρυψώνα του, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Χαρακτήρισε “προβοκάτορα” τον ίδιο τον λαό του και επανέλαβε την παλιά, φθηνή κατηγορία περί δυτικής υποκίνησης, στοχοποιώντας μάλιστα τον πρόεδρο των ΗΠΑ.
Ένας άνθρωπος που δεν εξελέγη ποτέ, κυβερνά επί 38 χρόνια και δεν έχει δώσει ούτε μία συνέντευξη Τύπου για να απαντήσει στα αιτήματα της κοινωνίας, καταφεύγει ξανά στην ίδια δικαιολογία κάθε φορά που η οργή ξεσπά. Αυτή τη φορά, όμως, το αφήγημα δεν πείθει. Οι δυνάμεις καταστολής εμφανίζονται διαλυμένες, ο φόβος έχει εγκαταλείψει τους δρόμους και έχει μεταφερθεί στα σώματα ασφαλείας» δηλώνει στο Newsbeast o Ριμπουάρ Κομπαντί που βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2007.
«Από χθες το μεσημέρι το καθεστώς διέκοψε το διαδίκτυο, πιστεύοντας ότι έτσι θα σταματήσει τη ροή της ενημέρωσης προς τα έξω. Η τακτική αυτή, δοκιμασμένη και αποτυχημένη, είχε το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: ξεσήκωσε και όσους δίσταζαν ακόμη, διευρύνοντας τη συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Η χθεσινή νύχτα περνά ήδη στη μνήμη των Ιρανών ως η νύχτα που ο λαός πήρε το πάνω χέρι. Οι εικόνες και τα βίντεο που κατάφεραν να διαπεράσουν το ψηφιακό μπλακάουτ μέσω Starlink δείχνουν καμένα κυβερνητικά κτίρια, τράπεζες και σούπερ μάρκετ που ανήκουν στους Φρουρούς της Ισλαμικής Επανάστασης, καθώς και οχήματα της αστυνομίας να εγκαταλείπονται. Στους δρόμους, οι κατασταλτικές δυνάμεις δεν είχαν άλλη επιλογή από την υποχώρηση. Σήμερα, το ερώτημα δεν είναι αν θα καταρρεύσει το καθεστώς των μουλάδων, αλλά πότε. Η επανάσταση έχει ξεκινήσει και δεν δείχνει να σταματά.
Τα 47 χρόνια κυριαρχίας των μουλάδων προβάλλουν ολοένα και περισσότερο ως μια ιστορική παρένθεση – μια περίοδος που δεν πρέπει να ξεχαστεί, αλλά να καταγραφεί ως υπενθύμιση του κόστους της σιωπής και της καταστολής. Το Ιράν γράφει ιστορία. Και αυτή τη φορά, τη γράφει ο λαός του» τονίζει κλείνοντας.
