Ένα στιγμιότυπο από τη συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερνντογάν στην Άγκυρα έγινε viral στην Τουρκία, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός φαίνεται να φυσά τη μύτη του και, μη βρίσκοντας πού να αφήσει το χαρτομάντιλο, να το τοποθετεί στον φάκελο μπροστά του. Το πλάνο αναπαράχθηκε εκτενώς στα τουρκικά social media και πέρασε γρήγορα και σε τίτλους και τηλεοπτικά «παράθυρα».
Η πιο χαρακτηριστική αναφορά που «ντύνει» το στιγμιότυπο ως πολιτικό υπονοούμενο έρχεται από εκπομπή/περιεχόμενο του Haber Global, που κυκλοφορεί με τίτλο «Ο Μητσοτάκης πήρε θάρρος, έδωσε μήνυμα στην Τουρκία με το μαντίλι που χρησιμοποίησε».
Στο ίδιο κλίμα, η υπόθεση σχολιάστηκε και σε αναρτήσεις/βίντεο τουρκικών τηλεοπτικών λογαριασμών στα social, όπου το επεισόδιο παρουσιάζεται ως «επεισοδιακή» κίνηση που υποτίθεται ότι «λέει κάτι» προς την Άγκυρα, χωρίς ωστόσο να παρατίθεται κάποια επίσημη ένδειξη πρόθεσης ή διπλωματικό υπόβαθρο.
Η εκδοχή του «μηνύματος» όπως την αφήνουν να εννοηθεί είναι ότι ο Μητσοτάκης έκανε μια κίνηση που μπορεί να εκληφθεί ως επίδειξη θράσους ή ασέβειας, επειδή έβαλε το χρησιμοποιημένο μαντίλι μέσα στον φάκελο μπροστά του.
Στην πράξη, το υπονοούμενο που «πουλάνε» οι σχολιασμοί αυτού του τύπου είναι ένα από τα εξής δύο:
- ότι «δεν σέβεται» τη στιγμή/το πρωτόκολλο μπροστά στον Ερντογάν
- ότι «ευτελίζει» συμβολικά όσα βρίσκονται στον φάκελο (δηλαδή συμφωνίες, κείμενα, διαδικασία), επειδή βάζει πάνω τους ένα χρησιμοποιημένο μαντίλι
Παράλληλα, αρκετά τουρκικά ειδησεογραφικά sites το αντιμετωπίζουν ως αμήχανη στιγμή πρωτοκόλλου και όχι ως «σήμα». Το Haberler περιγράφει ότι ο Μητσοτάκης δυσκολεύτηκε να βρει πού να βάλει το μαντίλι και τελικά το «έσπρωξε» στον φάκελο, σημειώνοντας κυρίως τον θόρυβο που προκάλεσε στα social. Αντίστοιχη γραμμή ακολουθεί και το Sondakika, που εστιάζει στο ότι η κίνηση «έκλεψε» την προσοχή και αναπαράχθηκε ευρέως.
Ακόμη πιο επιθετικό ύφος υιοθετεί το A Haber, που μιλά για «εικόνα» που προκάλεσε αίσθηση και αναπαράγει σχολιασμό γύρω από το αν ήταν «αταίριαστο» για τη σκηνή της υπογραφής.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο τουρκικός σχολιασμός κινείται σε δύο ταχύτητες: από τη μία, τηλεοπτικοί και social λογαριασμοί το «φορτώνουν» με ερμηνείες τύπου «μήνυμα προς την Τουρκία». Από την άλλη, πιο «κλασικά» ειδησεογραφικά sites το καταγράφουν ως στιγμιότυπο αμηχανίας που έγινε θέμα συζήτησης, χωρίς να τεκμηριώνουν πολιτική στόχευση.
