Οι πρώτες ενδείξεις για τη μετάβαση της Βενεζουέλας μετά τον Μαδούρο είναι ανησυχητικές. Η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να έχει καταλήξει σιωπηρά ότι η Ντέλσι Ροντρίγκες – δεξί χέρι του Μαδούρο – θα μπορούσε να ηγηθεί της χώρας μετά την πτώση του. Η επιλογή αυτή δεν φαίνεται τυχαία, αλλά αποτέλεσμα παρατεταμένων διαπραγματεύσεων όπου η Ροντρίγκες παρουσιάστηκε ως η «φυσική» διάδοχος.
Ωστόσο, η Ροντρίγκες είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το καθεστώς του Τσαβισμού: καταστολή, διαφθορά και έλεγχος των δημοκρατικών θεσμών. Τα τελευταία χρόνια εποπτεύει τις υπηρεσίες πληροφοριών, που λειτουργούν υπό την επίδραση της Αβάνας. Δεν πρόκειται για ουδέτερο μεταβατικό πρόσωπο, αλλά για μέρος της δομής εξουσίας που οδήγησε τη Βενεζουέλα στην αποτυχία.
Η πτώση του Μαδούρο θα μπορούσε να είναι ιστορική ευκαιρία για τη χώρα και τη Λατινική Αμερική, αλλά η Ροντρίγκες δεν φαίνεται ικανή να την εκμεταλλευτεί. Αν η Ουάσινγκτον την εδραιώσει ως μακροχρόνιο «πελάτη», θα συνεχιστεί η ίδια λογική εξωτερικής επιρροής, με αμφισβήτηση της πραγματικής δημοκρατίας.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ακόμη χρόνο να επιλέξουν διαφορετικά: να στηρίξουν την αντιπολίτευση ως νόμιμη πολιτική δύναμη, να απαιτήσουν την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και να δεσμευτούν σε εκλογές υπό διεθνή εποπτεία. Τα πετρελαϊκά συμβόλαια μπορούν να ακολουθήσουν τη μετάβαση, όχι να την υποκαταστήσουν.
Η αποκατάσταση της δημοκρατίας δεν είναι φιλανθρωπία αλλά στρατηγική επένδυση: σταθερές, επιτυχημένες δημοκρατίες στη Λατινική Αμερική εξυπηρετούν την ασφάλεια και τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα των ΗΠΑ πολύ περισσότερο από την υποστήριξη βολικών, ισχυρών προσώπων.
