Για χρόνια επαναλαμβάνεται η φράση ότι «δεν έχει σημασία το μέγεθος, αλλά ο τρόπος που το χρησιμοποιείς». Ωστόσο, νέα επιστημονικά δεδομένα δείχνουν πως, τουλάχιστον σε επίπεδο πρώτης εντύπωσης, το μέγεθος παίζει τελικά ρόλο.

Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό PLOS Biology, οι γυναίκες τείνουν να βρίσκουν πιο ελκυστικούς τους άνδρες με μεγαλύτερο πέος. Όπως γράφει η επικεφαλής της έρευνας, δρ Ούπαμα Άιχ από το Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας, τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν προηγούμενα ευρήματα που δείχνουν ξεκάθαρη προτίμηση προς τη μεγαλύτερη διάσταση.

Οι ερευνητές προσπάθησαν να απαντήσουν σε ένα ερώτημα που απασχολεί εδώ και χρόνια την επιστημονική κοινότητα: γιατί το ανθρώπινο πέος είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο και παχύτερο σε σχέση με εκείνο των άλλων ανθρωποειδών πιθήκων, τη στιγμή που ο βασικός βιολογικός του ρόλος είναι η αναπαραγωγή;

Για να διερευνήσουν αν το όργανο αυτό εξυπηρετεί και κοινωνικές ή εξελικτικές λειτουργίες πέρα από τη μεταφορά σπέρματος, οι επιστήμονες στρατολόγησαν περισσότερους από 600 άνδρες και 200 γυναίκες. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να αξιολογήσουν ψηφιακά, υπολογιστικά δημιουργημένα ανδρικά σώματα που διέφεραν ως προς το ύψος, τη σωματική διάπλαση και κυρίως το μέγεθος του πέους.

Οι γυναίκες βαθμολόγησαν τη σεξουαλική ελκυστικότητα των ανδρικών μορφών, ενώ οι άνδρες αξιολόγησαν πόσο απειλητικοί φάνταζαν οι ίδιοι χαρακτήρες, τόσο σε επίπεδο σωματικής δύναμης όσο και ως πιθανοί σεξουαλικοί ανταγωνιστές. Τα αποτελέσματα ήταν σαφή: οι γυναίκες έτειναν να θεωρούν πιο ελκυστικούς τους ψηλότερους άνδρες, με σώμα σε σχήμα V και μεγαλύτερο πέος. Ωστόσο, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι υπάρχει ένα «ταβάνι» πέρα από ένα σημείο, η περαιτέρω αύξηση του μεγέθους ή του ύψους δεν πρόσφερε σημαντικό πλεονέκτημα στην ελκυστικότητα.

Από την άλλη πλευρά, οι άνδρες αντιλαμβάνονταν τους πιο προικισμένους σωματικά αντιπάλους ως πιο επικίνδυνους, τόσο σε πιθανή σύγκρουση όσο και στον ανταγωνισμό για ερωτικούς συντρόφους. Με βάση αυτά τα δεδομένα, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το μεγάλο μέγεθος εξελίχθηκε τόσο λόγω της γυναικείας επιλογής όσο και ως σήμα ισχύος προς άλλους άνδρες.

Η μελέτη επισημαίνει επίσης ότι, πριν από την εμφάνιση των ρούχων, το ανθρώπινο σώμα ήταν συνεχώς εκτεθειμένο, άρα τέτοια χαρακτηριστικά λειτουργούσαν σαν «σήματα κατάστασης» προς τις πιθανές συντρόφους και τους ανταγωνιστές.

Παρά τα ενδιαφέροντα συμπεράσματα, οι επιστήμονες τονίζουν ότι η έρευνα έχει περιορισμούς, καθώς δεν έλαβε υπόψη παράγοντες όπως η προσωπικότητα, το πρόσωπο ή η συναισθηματική σύνδεση. Επιπλέον, υπενθυμίζουν ότι τα πρότυπα ανδρισμού διαφέρουν ανάλογα με τον πολιτισμό και αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου, σύμφωνα με το δημοσίευμα της nypost.

Το συμπέρασμα; Το μέγεθος ίσως δεν είναι το παν, αλλά φαίνεται πως δεν είναι και εντελώς αδιάφορο.