113
loading
Γράφει
ο Νίκος Δεμισιώτης

Πριν από μερικές ημέρες ο «Άγιος Βασίλης» έφερε στην κόρη μου ένα τάμπλετ. Πάνω στην κουβέντα, λοιπόν, η ερώτηση από μεριά της ήρθε σχεδόν φυσιολογικά. «Εσύ μπαμπά όταν ήσουν παιδάκι πότε πήρες πρώτη φορά τάμπλετ»; Η απάντηση από την πλευρά μου εξίσου φυσιολογική. «Δεν είχαμε, μωρό μου, τότε εμείς τάμπλετ».

Με κοίταξε γεμάτη απορία και με ξαναρώτησε: «τι εννοείς δεν είχατε τάμπλετ». Κατάλαβα πως η κουβέντα θα ξεφύγει. «Ε, δεν είχαμε. Ήταν άλλες εποχές τότε». Τα μάτια της άρχισαν να γεμίζουν ερωτηματικά. Το έβλεπα να έρχεται. «Και πώς παίζατε παιχνίδια»; Η επόμενη απάντηση ήταν απλή: «Στο δρόμο παίζαμε». Και τότε ήρθε η χαριστική βολή. «Και καλά, μουσική πώς ακούγατε»; Παίρνω το σοβαρό μου ύφος και της απαντώ σαν επιστήμονας που απαντά ερώτηση για την κβαντική μηχανική: «Από κασέτες παιδί μου»!

Το σοκ στα μάτια της με έκανε να αναθεωρήσω τη χρησιμότητα της κουβέντας και να κάνω ένα βήμα πίσω: «τι κάνεις ρε στο παιδάκι; Σταμάτα να το σοκάρεις»! Γιατί ναι, μπορεί να μας χωρίζουν κοντά στα 30 χρόνια άλλα μέσα σε αυτές τις τρεις δεκαετίες τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο. Η τεχνολογία προόδευσε με αδιανόητους ρυθμούς, οι καθημερινές συνήθειες άλλαξαν δραματικά, οι άνθρωποι έγιναν πιο… «κουμπωμένοι».

Και άντε τώρα να εξηγήσεις σε ένα παιδάκι που σήμερα είναι γύρω στα 10 και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα από τα έξι παιδικά κανάλια που του παρέχει η συνδρομητική τηλεόραση, πως στην δική μας εποχή, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο μικρότερος  ήταν αυτός που σηκωνόταν (και πάντα με φασαρία) για να αλλάξει χειροκίνητα το κανάλι (ένα από τα 3-4 που υπήρχαν τότε) στην ασπρόμαυρη τηλεόραση!

Το παιχνίδι στο δρόμο

wknkeig5

Σε αυτό το κείμενο υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος. Να πέσουμε στην παγίδα του «χάσματος των γενεών». Να κάνουμε, δηλαδή, το ίδιο λάθος που έκαναν οι γονείς μας. Αυτό το «αχ, στη δική μας εποχή τα πράγματα ήταν καλύτερα». Άλλα όχι. Στη δική μας εποχή τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Ήταν πιο αγνά, ίσως. Και με μεγαλύτερη δόση «άγνοιας κινδύνου», σίγουρα.

Εμείς δεν είχαμε παιδότοπους γεμάτους αφρολέξ και προστατευτικά στις γωνιές. Παίζαμε στην παιδική χαρά  με τις σκουριασμένες κούνιες και τις αιχμηρές γωνιές. Όταν ιδρώναμε δεν αλλάζαμε μπλούζα. Τη βγάζαμε, την αφήναμε στο χώμα και την ξαναβάζαμε μετά αδιαφορώντας για τα μικρόβια που έστηναν πάρτι πάνω της. Όταν διψούσαμε δεν είχαμε το ειδικά σχεδιασμένο παγουράκι. Από την βρύση στην άκρη της πλατείας πίναμε. Που ήταν εντελώς εκτεθειμένη και από εκεί ξεδιψούσαν και τα αδέσποτα σκυλάκια.

Όταν χτυπούσαμε δεν σήμαινε γενικός συναγερμός. Αν δεν χρειαζόσουν ράμματα,  τότε γινόσουν καλά με λίγο ιώδιο που γιάτρευε τα πάντα και την άλλη ημέρα έδειχνες με καμάρι το κόκκινο χρώμα πάνω στο σώμα σου.  Η μάνα μας το πιθανότερο είναι να φώναζε για το σκισμένο παντελόνι και την επόμενη να πήγαινε να έβαζε εκείνο το θρυλικό (συνήθως καφέ ή μαύρο) οβάλ δερμάτινο μπάλωμα.

wknkeig8

Και αν θέλαμε να παίξουμε κάτι πιο ήρεμο μαζεύαμε χαρτάκια για να τα κολλάμε στα άλμπουμ. Χαμός για να αγοράσουμε ένα φακελάκι. Κλάμα αν τα είχαμε «διπλά». Περηφάνια αν πετυχαίναμε κάποιο «υπερσπάνιο». Τα περισσότερα άλμπουμ ήταν για το ποδόσφαιρο. Αλλά υπήρχαν και τα κοριτσίστικά. Μέχρι και για την «Τόλμη και Γοητεία» με τον Ριτζ και την Καρολάιν που τότε ήταν στα ντουζένια τους, είχαν βγάλει, οι αθεόφοβοι.

Και για να γυρίσουμε στα του τάμπλετ. Ποιο τάμπλετ; Στην καλύτερη και για τους μεγαλύτερους υπήρχαν τα «ουφάδικα» που… έλιωνες στο πακ-μαν ή προς το τέλος της δεκαετίας να μας αγόραζαν οι δικοί μας το «ατάρι».

wknkeig2

Εμείς, θα παίζαμε με τις ώρες μπάλα και δεν θα γυρίζαμε σπίτι αν δεν φώναζε η μάνα από το παράθυρο. Θα παίζαμε πετροπόλεμο ή μάχη με τα νεράτζια μέχρι να την πληρώσει το παράθυρο του γείτονα. Θα πηγαίναμε να εξερευνήσουμε τον μικρό λόφο που τότε έμοιαζε θεόρατο βουνό. Θα καθόμασταν με τις ώρες να χαζεύουμε τα μεγαλύτερα παιδιά που αγόραζαν το πρώτο τους «παπί», τρύπαγαν την εξάτμιση και έκαναν περατζάδες από την πλατεία, σπάζοντας τα νεύρα των γιαγιάδων που μαζευόντουσαν για να πλέξουν (και να κουτσομπολεύσουν).

wknkeig7

Θα ακούγαμε μουσική από τις κασέτες που είχαμε στοιβαγμένες τη μια πάνω στην άλλη και στην καλύτερη δίσκους στο πικάπ αλλά με προσοχή για να μη σπάσουμε τη βελόνα.

Και αν είχε καύσωνα, το παιχνίδι δεν σταματούσε. Απλά στην «εξίσωση» έμπαινε το λάστιχο της αυλής. Για κλιματιστικά ούτε λόγος. Όχι ένα σε κάθε δωμάτιο, όπως τώρα. Πουθενά. Οι σπουδαίες αυτές εφευρέσεις μπήκαν στη ζωή μας μετά τον μεγάλο καύσωνα του 1987.

Τα φαγητά, οι λιχουδιές και τα αναψυκτικά

wknkeig3

Και επειδή νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, τρώγαμε τα πάντα. Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς καταλόγους ανθυγιεινών. Σοκολάτες, γαριδάκια, δρακουλίνια, φοφίκο. Τα πάντα όλα. Και αναψυκτικά. Οι φυσικοί χυμοί ήταν για όταν ήμασταν άρρωστοι, προκειμένου να παίρνουμε βιταμίνες αλλά μέχρι εκεί.

Η μάνα μαγείρευε υγιεινά φαγητά (για λίγο καιρό μόνο έκοψε τα πολλά πράσινα εξαιτίας του Τσέρνομπιλ) για να πάρουμε δυνάμεις αλλά, όπως γυρνούσαμε από το φροντιστήριο αγγλικών κάναμε μια στάση στο σουβλατζίδικο του κυρ Ηλία για να πάρουμε ένα πιτόγυρο που το έφτιαχνε με τα χεράκια του.

wknkeig11

Για όσους δεν διάβασαν καλά την προηγούμενη παράγραφο, ας μου επιτραπούν δυο επισημάνσεις.

Γυρνάγαμε μόνοι μας στο σπίτι. Το φαντάζεστε; Διανύαμε δυο στενά απόσταση χωρίς να πρέπει να έχει ξεσηκωθεί το μισό σόι για το «ποιος θα πάρει το παιδί»! Τα περί εγκληματικότητας, είναι υπερβολές. Και τότε υπήρχε. Δεν δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια. Ούτε τα νούμερα έχουν τεράστιες διαφορές. Αυτά τα «κοιμόμασταν με τις πόρτες ξεκλείδωτες και τα παράθυρα ανοιχτά» τα έλεγαν οι γονείς μας.

wknkeig1

Η δεύτερη επισήμανση έχει να κάνει με τον κυρ Ηλία. Ούτε γαντάκια, ούτε σκουφάκια, ούτε ειδικές κουτάλες για να βάλει τα υλικά μέσα στην πίτα. Όλα με τα χέρια. Μέσα στα λάδια. Τα οποία σκούπιζε πάνω στην (και καλά) άσπρη ποδιά και σου έλεγε «κόλλα πέντε» αν την προηγούμενη ημέρα είχε κερδίσει ο Ολυμπιακός!

Και όταν πηγαίναμε οικογενειακώς στις ταβέρνες τρώγαμε ότι έτρωγαν οι μεγάλοι. Δεν υπήρχαν ειδικές παραγγελίες με καλοψημένα φιλετάκια. Γαρδούμπες; Γαρδούμπες. Κοκορέτσι; Κοκορέτσι. Και όταν νύσταζες αποκαμωμένος από το παιχνίδι ανάμεσα στα τραπέζια, δεν σηκωνόντουσαν όλοι να φύγουν «επειδή το παιδί κουράστηκε». Ενώνανε δυο καρέκλες και σε έβαζαν να κοιμηθείς εκεί. Και εσύ κοιμόσουν.

Οι επικοινωνίες και οι μετακινήσεις λίγο μετά την… εποχή των σπηλαίων

wknkeig4

Όταν έβγαινες για να παίξεις, έβγαινες για να παίξεις. Έλεγες τι ώρα θα γυρνούσες (συνήθως δεν ήταν ώρα αλλά το κλασικό «μόλις νυχτώσει, ντε») και τέλος. Οι γονείς μας είχαν μόνο μια αμυδρή εικόνα του που μπορεί να είμασταν. Στην πάνω πλατεία; Στην παιδική; Στο σχολείο; Ε, κάπου εκεί, τέλος πάντων. Ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε τίποτα. Για την ακρίβεια, στα πρώτα χρόνια εκείνης της δεκαετίας, δεν υπήρχε καν σταθερό στο σπίτι. Οι ανάγκες συνήθως εξυπηρετούνταν από το ζαχαροπλαστείο απέναντι.

wknkeig9

«Νίκο, τράβα φώναξε τον πατέρα σου. Τον ζητάνε στο τηλέφωνο», έλεγε ο κυρ Θύμιος που πέρα από ζαχαροπλάστης ήταν και ο… ΟΤΕ της εποχής με εκείνη την κλασική κι αγαπημένη συσκευή με το κυκλικό καντράν που όλοι πίστευαν πως αν έπαιρναν το «μηδέν» θα ακουγόταν καλύτερα! Ο κυρ Θυμιος ήταν που μας ένωνε όλους. Και για τα γλυκά και για την επικοινωνία. Δυο σε ένα. Πήγαινες να μιλήσεις στο τηλέφωνο, αγόραζες και μια πάστα.

Εκείνες οι εποχές που δεν είχαμε ούτε messenger, ούτε viber και, όπως πρόσφατα μου θύμισε η Μυρτώ από το διπλανό γραφείο, αν ήσουν και λίγο καψουράκος, έπρεπε να περιμένεις μέχρι τελευταία στιγμή στο σπίτι, μπας και χτυπήσει το τηλέφωνο και ήταν το… πρόσωπο. Τότε μας ενδιέφεραν οι μεγαλύτερες κοπέλες. Που φορούσαν αυτά τα θρυλικά πουκάμισα με τις βάτες και έκαναν τα μαλλιά τους περμανάντ.

wknkeig6

Και αν ήθελες να βρεθείς με κάποιον χωρίς να έχετε συνεννοηθεί από πριν, πήγαινες κάτω από το παράθυρο του και φώναζες. «Μητσοοοοο»! Έβγαινε ο Μήτσος κι αν είχε προλάβει να τελειώσει τα διαβάσματα ερχόταν μαζί στο παιχνίδι. Αν δεν τα είχε τελειώσει, έριχνε έναν τσακωμό, το έσκαγε και ερχόταν. Δεν έπρεπε πρώτα να μιλήσει η μαμά του, με τη μαμά σου να το σκεφτούν, να το εξετάσουν ενδελεχώς και στη συνέχεια να απαντήσουν αρμοδίως. Τα απογεύματα ήταν κλεισμένα για παιχνίδι. Εκτός κι αν ήσουν «απογευματινός» στο σχολείο. Γιατί τότε πολλά σχολεία είχαν και απογευματινή βάρδια. Μία εβδομάδα πρωί. Μια εβδομάδα απόγευμα.

wknkeig13

Και όταν μπαίναμε στο αυτοκίνητο για να πάμε κάπου οικογενειακά, καθόμασταν στα πίσω καθίσματα και στην καλύτερη να βάζαμε ζώνες. Τα παιδικά καθισματάκια ήταν προϊόν… επιστημονικής φαντασίας. Και ο πατέρας κάπνιζε. Θα μου πει κάποιος και ήταν καλά όλα αυτά, δηλαδή; Σίγουρα όχι. Ναι, τα 80s είναι σαφώς μια εποχή που δεν κυριαρχούσε η λογική. Αλλά αφενός επιβιώσαμε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και αφετέρου η υπερβολική προστατευτικότητα, στα όρια της υστερίας -χωρίς να βγάζω απ’ έξω τον εαυτό μου, ως μπαμπά, πλέον- ποτέ δεν είχε καλά αποτελέσματα. Οι γυάλες, άλλωστε, είναι για τα χρυσόψαρα.

ΚΑΝΤΕ LIKE ΤΟ NEWSBEAST.GR

113
σχόλια
  1. avatar Νίκος Πιερρος

    Πω... Διαβάζοντας το κείμενο, είδα όλη την παιδική μου ηλικία να περνάει σαν ταινία από μπροστά μου. Ειδικά στην περιοχή που είμαι (Καλαματα) ήταν πιο χαλαρά τα πράγματα γιατί μέσα στη δεκαετία εκείνη δοκιμάστηκε από το σεισμό. Να στε καλά βρε παιδιά που μας γυρίσατε για λίγο στα παλιά και μας φέρατε ρίγη συγκίνησης.

  2. avatar ΝΟΤΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

    ΤΙ ΝΑ ΠΡΩΤΟΠΩ ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ...?ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΟΤΙ Μ'ΕΚΑΝΕ 39 ΧΡΟΝΩΝ ΜΑΝΤΡΑΧΑΛΟ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΩ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΧΑΖΟΓΕΛΑΩ ΑΝΑΠΟΛΩΝΤΑΣ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΑΓΝΑ ΟΜΟΡΦΑ ΚΑΙ ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ... ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΑ ΠΟΣΟ ΤΥΧΕΡΟΣ ΕΙΜΑΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑ ΚΑΙ ΕΖΗΣΑ Σ'ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ-ΜΑΓΙΚΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ '80.ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΥΣΙΑΤΙΚΑ ΕΙΧΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ......

  3. avatar Τάσος 1974

    Ρε παιδιά με κάνατε και δακρυσα .Να είστε καλά....

  4. avatar Μαρία η σαλταρισμενη της νέας εποχής

    Ωραία αγνά χρόνια και με ξεγνοιασιά.Τωρα με το που βγαίνεις από το σπίτι δεν προλαβαίνεις να διανύσεις 300 μέτρα να'σου ο πρώτος (η) [...] να σου πει την [...] του.Εχουμε ξεφύγει όλοι και δεν σεβόμαστε τίποτα.

  5. avatar ΝΤΕΠΥ

    Ιούνιος του 18' και θυμάμαι με μεγάλη νοσταλγία τη δεκαετία του 80' που μεγάλωσα....Όλα ήταν πιο απλά και όμορφα Ξημεροβραδιαζόμαστε με τα παιχνίδια στη γειτονιά κι όχι μπροστά σε μια οθόνη!Οι μανάδες μας,μας φώναζαν να φάμε σταματώντας κάνοντας μικρό διάλειμμα από τα παιχνίδια!Αυτά ώσπου να κλείσουν τα σχολεία γιατί την επομένη έφευγα για το χωριό της μαμάς μου όπου περνούσα το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού και επέστρεφα πριν ανοίξουν τα σχολεία προς μεγάλη στενοχώρια παππού-γιαγιάς!Τα γαλακτοπωλεια/ψιλικατζίδικα έφερναν παγωτά με την αρχή του καλοκαιριού,τα παιδικά ήταν αγαπημένα και στηνόμαστε σε 1 από τα 3 κανάλια για να τα δούμε
    Πόσο να ξαναζήσω κάτι από εκείνα τα χρόνια!Μακάρι να μπορούσαν τα σημερινά παιδιά να ζήσουν κάτι από εκείνη την εποχή!
    Κρατιέμαι να μη βουρκώσω υπέροχο άρθρο αναμνήσεων Νίκο!

  6. avatar Disco Boy

    Best Memories!!

  7. avatar γιαννης ο υπομονετικος

    τι μου θυμησατε όταν ημουν πιτσιτικας 17 -20 μου ελεγε η μανα μου νωρις το βραδυ.και τι ρωταγα μηπως εκανε λαθος και ηθελε να μου πει νωρις το πρωι για να μην ανησυχει πηγαινα και εγω νωρις το πρωι[ΛΟΥΛΟΥΔΙ] ντισκοτέκ και δεν συμαζευεται η πηγαίναμε για ψαρεμα στην σαλαμινα αμα ηταν καλοκαιρι για σουπιες και το ξημέρωμα για ζαργάνες στην φανερωμενη και στην ψιλη αμμο

  8. avatar ΑΝΩΜΑΛΟΣ

    Ξεχασες φιλε μου τον πειρατικο σταθμο.Τραβα την κεραια απο το μπαλκονι στην σκεπη του γειτονα,κοιτα μην σε δει κανενας μπατσος και παρε το ποδηλατο με το ραδιοφωνακι να δεις μεχρι που ¨πιανει¨,ποιες γκομενες ακουν!!!!

  9. avatar ΕΛΛΗΝ

    ασε μας ρε μαρακι

  10. avatar kd1969

    Αισθάνομαι πραγματικά πολύ τυχερή που έζησα την παιδική και εφηβική μου ηλικία τις δεκαετίες ΄70-'80... Με τα ποδήλατα στον δρόμο μέχρι να νυχτώσει και ατέλειωτο παιχνίδι στα πεζοδρόμια και τις αλάνες... Χωρίς κινητό - laptop - tablet... Οι συζητήσεις με τους φίλους γίνονταν μόνο τετ-α-τετ (γιατί και το τηλέφωνο κόστιζε ακριβά) και όχι μέσω messanger - viber - skype. Όταν συναντιόμασταν με την παρέα είχαμε χιλιάδες πράγματα να πούμε και ένα σωρό παιχνίδια να σκαρφιστούμε και δεν καθόμασταν ο καθένας στον κόσμο του να πληκτρολογεί μανιωδώς στο κινητό και να μπαινοβγαίνει στο facebook να δει τι "πόσταρε" ο ένας και ο άλλος και πόσα "like" πήρε η τελευταία φωτογραφία... Μοιραζόμασταν το κουλούρι, την τυρόπιτα και το μίλκο μας δαγκώνοντας ο ένας το φαγητό του άλλου και μετρούσαμε τα παγωτά που τρώγαμε το καλοκαίρι γιατί η μαμά τα απαγόρευε καθώς ο μεγαλύτερος κίνδυνος που καραδοκούσε ήταν "μην πάθουμε τα λαιμά μας"... Τα γόνατά μου έχουν ακόμη σημάδια από τις γρατζουνιές και τα χτυπήματα και με θυμάμαι μονίμως με κάποιο αδέσποτο στην αγκαλιά... και όμως επιβίωσα....

  11. avatar Αφιερωμένο στα κοριτσάκια….

    DURAN DURAN, MODERN TALKING, EUROPE, BON JOVI.....

  12. avatar Denis!!!!!!!

    Μου ξύπνησες κάτι αναμνήσεις τώρα..... μπράβο!!!!!

  13. avatar Γιώργος4711

    σ.Και σχολείο με οπιαδήποτε κακοκαιρία.Οι καύσωνες τότε ήταν κάτι πρωτοφανές,τέλεια δεκαετία!

  14. avatar Mnp

    ΩΡΑΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!!!αυτο με το σχολειο πού το πας! Εκτος του οτι καναμε 1 εβδομαδα πρωι 1εβδομαδα απογευμα,καναμε μαθημα και το Σαββατο.!!!!!Ο,ΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΤΟ!!!

  15. avatar Μαρίνα Πατήσια

    Υπέροχο μπράβο !! Τι όμορφες και αγνές αναμνήσεις ....

  16. avatar Σ.Λεμονίδου

    ...και εγώ σε μια άλλη γειτονιά κάπου στην Μακεδονία τα ιδια έζησα...με άλλους πρωταγωνιστές.
    Να είσαι καλα Νίκο!

  17. avatar Μ.Κ

    ΡΕ ΦΙΛΕ ΕΜΕΙΣ ΤΟΤΕ ΣΤΗΝ ΣΕΡΡΕΣ ΤΡΩΓΑΜΕ ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΚΑΠΟΥ ΠΑΓΩΤΟ ΚΑΣΑΤΟ ΑΠΟ ΚΑΡΟΤΣΙ ΜΕ ΠΑΓΟ ΜΕΣΑ.ΤΚ ΜΑΣ ΘΥΜΗΣΕΣ ΡΕ ΦΙΛΕ ........................

  18. avatar AΠΟΣΤΟΛΟΣ

    Μπλέικ , Το θρίλερ του Σαββάτου στην ΕΡΤ ,βόλοι, ακούγαμε στο ραδιόφωνο Ποδοσφαιρο για να δούμε αν πιάσαμε 11άρι στο ΠΡΟΠΟ, τράβηγμα αυτιού στο σχολείο αν είχαμε ψείρες , κολώνια Τόσκα 911 αν θυμάμαι καλά, Σκα σου σου σουξέ της εποχής όπως κ λαμπάντα ....BMX, να ακούει ο πατέρας μου Καζαντζίδη κάνοντας κάθε καλοκαίρι διακοπές με το αμάξι, τάπερ στη παραλία, κτλ.

  19. avatar Δώρα

    Και εμείς που μεγαλώσαμε στη δεκαετία του 90 ακριβώς αυτα που περιγράφετε ζούσαμε....τι υπέροχα χρόνια να είστε καλά που μας τα θυμήσατε!

  20. avatar 40ρης…

    Μια συρραφή ανάλογων κειμένων από κάποιον που μάλλον δεν τα βίωσε όλα αυτά. Ίσως κάποια από αυτά. Σημ.1: 3-4 κανάλια στις αρχές του 80;;; Σημ.2: Αδέσποτα την δεκαετία του 80;; Σπάνιο είδος... Σημ.3:Δεκαετία του 80 είχαν πολλοί τηλέφωνο και προς το τέλος της σχεδόν όλοι. Ακόμα και στο χωριό μου. Σημ.4: Το κοιμόμασταν με την πόρτα ανοιχτή πράγματι το λένε οι γονείς και παππούδες μας, όχι η γενιά μας. Εμείς είχαμε όμως όλη μέρα ανοιχτές πόρτες και αυλές.

    1. avatar Μαρία 1973

      Αμάν πια με την προσπάθεια μερικών εδώ μέσα να μας πείσουν ότι αυτός που έγραψε το κείμενο, είτε το αντέγραψε είτε δεν το ζήσε.
      Ναι, μέχρι το 1985 είχαμε ΕΡΤ, ΥΕΝΕΔ ΚΑΙ ΕΡΤ 3. Οκ μας λείπει το τέταρτο κανάλι. Μεγάλο εγκλημα!!
      Ναι, γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, και μέχρι το 1985 (τουλαχιστον) κοιμόμασταν με τις πόρτες ανοιχτές....
      Ναι, είχαμε παααρα πολλά αδέσποτα τότε στη γειτονιά μου. Όταν γυρνούσαμε από το σχολείο συνήθως μας έπαιρναν στο κυνήγι....
      Ναι, μέχρι το 1984-85 δεν είχαν ΟΛΟΙ τηλέφωνο στο σπίτι τους. Είχαν κάποιοι αλλά όχι ΟΛΟΙ.
      Και τέλος πάντων, ο άνθρωπος μας θύμησε τα αθώα παιδικά μας χρόνια, νοσταλγήσαμε στιγμές που μας στιγμάτισαν αλλά έχουν περάσει ανεπιστρεπτί... γιατί πρέπει κάποιοι να μείνουν σε ανούσιες λεπτομέρειες;;;

Παρακαλούμε περιμένετε ...