115
loading
Γράφει
ο Νίκος Δεμισιώτης

Πριν από μερικές ημέρες ο «Άγιος Βασίλης» έφερε στην κόρη μου ένα τάμπλετ. Πάνω στην κουβέντα, λοιπόν, η ερώτηση από μεριά της ήρθε σχεδόν φυσιολογικά. «Εσύ μπαμπά όταν ήσουν παιδάκι πότε πήρες πρώτη φορά τάμπλετ»; Η απάντηση από την πλευρά μου εξίσου φυσιολογική. «Δεν είχαμε, μωρό μου, τότε εμείς τάμπλετ».

Με κοίταξε γεμάτη απορία και με ξαναρώτησε: «τι εννοείς δεν είχατε τάμπλετ». Κατάλαβα πως η κουβέντα θα ξεφύγει. «Ε, δεν είχαμε. Ήταν άλλες εποχές τότε». Τα μάτια της άρχισαν να γεμίζουν ερωτηματικά. Το έβλεπα να έρχεται. «Και πώς παίζατε παιχνίδια»; Η επόμενη απάντηση ήταν απλή: «Στο δρόμο παίζαμε». Και τότε ήρθε η χαριστική βολή. «Και καλά, μουσική πώς ακούγατε»; Παίρνω το σοβαρό μου ύφος και της απαντώ σαν επιστήμονας που απαντά ερώτηση για την κβαντική μηχανική: «Από κασέτες παιδί μου»!

Το σοκ στα μάτια της με έκανε να αναθεωρήσω τη χρησιμότητα της κουβέντας και να κάνω ένα βήμα πίσω: «τι κάνεις ρε στο παιδάκι; Σταμάτα να το σοκάρεις»! Γιατί ναι, μπορεί να μας χωρίζουν κοντά στα 30 χρόνια άλλα μέσα σε αυτές τις τρεις δεκαετίες τίποτα δεν παρέμεινε ίδιο. Η τεχνολογία προόδευσε με αδιανόητους ρυθμούς, οι καθημερινές συνήθειες άλλαξαν δραματικά, οι άνθρωποι έγιναν πιο… «κουμπωμένοι».

Και άντε τώρα να εξηγήσεις σε ένα παιδάκι που σήμερα είναι γύρω στα 10 και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε ένα από τα έξι παιδικά κανάλια που του παρέχει η συνδρομητική τηλεόραση, πως στην δική μας εποχή, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο μικρότερος  ήταν αυτός που σηκωνόταν (και πάντα με φασαρία) για να αλλάξει χειροκίνητα το κανάλι (ένα από τα 3-4 που υπήρχαν τότε) στην ασπρόμαυρη τηλεόραση!

Το παιχνίδι στο δρόμο

wknkeig5

Σε αυτό το κείμενο υπάρχει ένας μεγάλος κίνδυνος. Να πέσουμε στην παγίδα του «χάσματος των γενεών». Να κάνουμε, δηλαδή, το ίδιο λάθος που έκαναν οι γονείς μας. Αυτό το «αχ, στη δική μας εποχή τα πράγματα ήταν καλύτερα». Άλλα όχι. Στη δική μας εποχή τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Ήταν πιο αγνά, ίσως. Και με μεγαλύτερη δόση «άγνοιας κινδύνου», σίγουρα.

Εμείς δεν είχαμε παιδότοπους γεμάτους αφρολέξ και προστατευτικά στις γωνιές. Παίζαμε στην παιδική χαρά  με τις σκουριασμένες κούνιες και τις αιχμηρές γωνιές. Όταν ιδρώναμε δεν αλλάζαμε μπλούζα. Τη βγάζαμε, την αφήναμε στο χώμα και την ξαναβάζαμε μετά αδιαφορώντας για τα μικρόβια που έστηναν πάρτι πάνω της. Όταν διψούσαμε δεν είχαμε το ειδικά σχεδιασμένο παγουράκι. Από την βρύση στην άκρη της πλατείας πίναμε. Που ήταν εντελώς εκτεθειμένη και από εκεί ξεδιψούσαν και τα αδέσποτα σκυλάκια.

Όταν χτυπούσαμε δεν σήμαινε γενικός συναγερμός. Αν δεν χρειαζόσουν ράμματα,  τότε γινόσουν καλά με λίγο ιώδιο που γιάτρευε τα πάντα και την άλλη ημέρα έδειχνες με καμάρι το κόκκινο χρώμα πάνω στο σώμα σου.  Η μάνα μας το πιθανότερο είναι να φώναζε για το σκισμένο παντελόνι και την επόμενη να πήγαινε να έβαζε εκείνο το θρυλικό (συνήθως καφέ ή μαύρο) οβάλ δερμάτινο μπάλωμα.

wknkeig8

Και αν θέλαμε να παίξουμε κάτι πιο ήρεμο μαζεύαμε χαρτάκια για να τα κολλάμε στα άλμπουμ. Χαμός για να αγοράσουμε ένα φακελάκι. Κλάμα αν τα είχαμε «διπλά». Περηφάνια αν πετυχαίναμε κάποιο «υπερσπάνιο». Τα περισσότερα άλμπουμ ήταν για το ποδόσφαιρο. Αλλά υπήρχαν και τα κοριτσίστικά. Μέχρι και για την «Τόλμη και Γοητεία» με τον Ριτζ και την Καρολάιν που τότε ήταν στα ντουζένια τους, είχαν βγάλει, οι αθεόφοβοι.

Και για να γυρίσουμε στα του τάμπλετ. Ποιο τάμπλετ; Στην καλύτερη και για τους μεγαλύτερους υπήρχαν τα «ουφάδικα» που… έλιωνες στο πακ-μαν ή προς το τέλος της δεκαετίας να μας αγόραζαν οι δικοί μας το «ατάρι».

wknkeig2

Εμείς, θα παίζαμε με τις ώρες μπάλα και δεν θα γυρίζαμε σπίτι αν δεν φώναζε η μάνα από το παράθυρο. Θα παίζαμε πετροπόλεμο ή μάχη με τα νεράτζια μέχρι να την πληρώσει το παράθυρο του γείτονα. Θα πηγαίναμε να εξερευνήσουμε τον μικρό λόφο που τότε έμοιαζε θεόρατο βουνό. Θα καθόμασταν με τις ώρες να χαζεύουμε τα μεγαλύτερα παιδιά που αγόραζαν το πρώτο τους «παπί», τρύπαγαν την εξάτμιση και έκαναν περατζάδες από την πλατεία, σπάζοντας τα νεύρα των γιαγιάδων που μαζευόντουσαν για να πλέξουν (και να κουτσομπολεύσουν).

wknkeig7

Θα ακούγαμε μουσική από τις κασέτες που είχαμε στοιβαγμένες τη μια πάνω στην άλλη και στην καλύτερη δίσκους στο πικάπ αλλά με προσοχή για να μη σπάσουμε τη βελόνα.

Και αν είχε καύσωνα, το παιχνίδι δεν σταματούσε. Απλά στην «εξίσωση» έμπαινε το λάστιχο της αυλής. Για κλιματιστικά ούτε λόγος. Όχι ένα σε κάθε δωμάτιο, όπως τώρα. Πουθενά. Οι σπουδαίες αυτές εφευρέσεις μπήκαν στη ζωή μας μετά τον μεγάλο καύσωνα του 1987.

Τα φαγητά, οι λιχουδιές και τα αναψυκτικά

wknkeig3

Και επειδή νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, τρώγαμε τα πάντα. Όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τα πάντα. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς καταλόγους ανθυγιεινών. Σοκολάτες, γαριδάκια, δρακουλίνια, φοφίκο. Τα πάντα όλα. Και αναψυκτικά. Οι φυσικοί χυμοί ήταν για όταν ήμασταν άρρωστοι, προκειμένου να παίρνουμε βιταμίνες αλλά μέχρι εκεί.

Η μάνα μαγείρευε υγιεινά φαγητά (για λίγο καιρό μόνο έκοψε τα πολλά πράσινα εξαιτίας του Τσέρνομπιλ) για να πάρουμε δυνάμεις αλλά, όπως γυρνούσαμε από το φροντιστήριο αγγλικών κάναμε μια στάση στο σουβλατζίδικο του κυρ Ηλία για να πάρουμε ένα πιτόγυρο που το έφτιαχνε με τα χεράκια του.

wknkeig11

Για όσους δεν διάβασαν καλά την προηγούμενη παράγραφο, ας μου επιτραπούν δυο επισημάνσεις.

Γυρνάγαμε μόνοι μας στο σπίτι. Το φαντάζεστε; Διανύαμε δυο στενά απόσταση χωρίς να πρέπει να έχει ξεσηκωθεί το μισό σόι για το «ποιος θα πάρει το παιδί»! Τα περί εγκληματικότητας, είναι υπερβολές. Και τότε υπήρχε. Δεν δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια. Ούτε τα νούμερα έχουν τεράστιες διαφορές. Αυτά τα «κοιμόμασταν με τις πόρτες ξεκλείδωτες και τα παράθυρα ανοιχτά» τα έλεγαν οι γονείς μας.

wknkeig1

Η δεύτερη επισήμανση έχει να κάνει με τον κυρ Ηλία. Ούτε γαντάκια, ούτε σκουφάκια, ούτε ειδικές κουτάλες για να βάλει τα υλικά μέσα στην πίτα. Όλα με τα χέρια. Μέσα στα λάδια. Τα οποία σκούπιζε πάνω στην (και καλά) άσπρη ποδιά και σου έλεγε «κόλλα πέντε» αν την προηγούμενη ημέρα είχε κερδίσει ο Ολυμπιακός!

Και όταν πηγαίναμε οικογενειακώς στις ταβέρνες τρώγαμε ότι έτρωγαν οι μεγάλοι. Δεν υπήρχαν ειδικές παραγγελίες με καλοψημένα φιλετάκια. Γαρδούμπες; Γαρδούμπες. Κοκορέτσι; Κοκορέτσι. Και όταν νύσταζες αποκαμωμένος από το παιχνίδι ανάμεσα στα τραπέζια, δεν σηκωνόντουσαν όλοι να φύγουν «επειδή το παιδί κουράστηκε». Ενώνανε δυο καρέκλες και σε έβαζαν να κοιμηθείς εκεί. Και εσύ κοιμόσουν.

Οι επικοινωνίες και οι μετακινήσεις λίγο μετά την… εποχή των σπηλαίων

wknkeig4

Όταν έβγαινες για να παίξεις, έβγαινες για να παίξεις. Έλεγες τι ώρα θα γυρνούσες (συνήθως δεν ήταν ώρα αλλά το κλασικό «μόλις νυχτώσει, ντε») και τέλος. Οι γονείς μας είχαν μόνο μια αμυδρή εικόνα του που μπορεί να είμασταν. Στην πάνω πλατεία; Στην παιδική; Στο σχολείο; Ε, κάπου εκεί, τέλος πάντων. Ούτε τηλέφωνα, ούτε μηνύματα, ούτε τίποτα. Για την ακρίβεια, στα πρώτα χρόνια εκείνης της δεκαετίας, δεν υπήρχε καν σταθερό στο σπίτι. Οι ανάγκες συνήθως εξυπηρετούνταν από το ζαχαροπλαστείο απέναντι.

wknkeig9

«Νίκο, τράβα φώναξε τον πατέρα σου. Τον ζητάνε στο τηλέφωνο», έλεγε ο κυρ Θύμιος που πέρα από ζαχαροπλάστης ήταν και ο… ΟΤΕ της εποχής με εκείνη την κλασική κι αγαπημένη συσκευή με το κυκλικό καντράν που όλοι πίστευαν πως αν έπαιρναν το «μηδέν» θα ακουγόταν καλύτερα! Ο κυρ Θυμιος ήταν που μας ένωνε όλους. Και για τα γλυκά και για την επικοινωνία. Δυο σε ένα. Πήγαινες να μιλήσεις στο τηλέφωνο, αγόραζες και μια πάστα.

Εκείνες οι εποχές που δεν είχαμε ούτε messenger, ούτε viber και, όπως πρόσφατα μου θύμισε η Μυρτώ από το διπλανό γραφείο, αν ήσουν και λίγο καψουράκος, έπρεπε να περιμένεις μέχρι τελευταία στιγμή στο σπίτι, μπας και χτυπήσει το τηλέφωνο και ήταν το… πρόσωπο. Τότε μας ενδιέφεραν οι μεγαλύτερες κοπέλες. Που φορούσαν αυτά τα θρυλικά πουκάμισα με τις βάτες και έκαναν τα μαλλιά τους περμανάντ.

wknkeig6

Και αν ήθελες να βρεθείς με κάποιον χωρίς να έχετε συνεννοηθεί από πριν, πήγαινες κάτω από το παράθυρο του και φώναζες. «Μητσοοοοο»! Έβγαινε ο Μήτσος κι αν είχε προλάβει να τελειώσει τα διαβάσματα ερχόταν μαζί στο παιχνίδι. Αν δεν τα είχε τελειώσει, έριχνε έναν τσακωμό, το έσκαγε και ερχόταν. Δεν έπρεπε πρώτα να μιλήσει η μαμά του, με τη μαμά σου να το σκεφτούν, να το εξετάσουν ενδελεχώς και στη συνέχεια να απαντήσουν αρμοδίως. Τα απογεύματα ήταν κλεισμένα για παιχνίδι. Εκτός κι αν ήσουν «απογευματινός» στο σχολείο. Γιατί τότε πολλά σχολεία είχαν και απογευματινή βάρδια. Μία εβδομάδα πρωί. Μια εβδομάδα απόγευμα.

wknkeig13

Και όταν μπαίναμε στο αυτοκίνητο για να πάμε κάπου οικογενειακά, καθόμασταν στα πίσω καθίσματα και στην καλύτερη να βάζαμε ζώνες. Τα παιδικά καθισματάκια ήταν προϊόν… επιστημονικής φαντασίας. Και ο πατέρας κάπνιζε. Θα μου πει κάποιος και ήταν καλά όλα αυτά, δηλαδή; Σίγουρα όχι. Ναι, τα 80s είναι σαφώς μια εποχή που δεν κυριαρχούσε η λογική. Αλλά αφενός επιβιώσαμε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε και αφετέρου η υπερβολική προστατευτικότητα, στα όρια της υστερίας -χωρίς να βγάζω απ’ έξω τον εαυτό μου, ως μπαμπά, πλέον- ποτέ δεν είχε καλά αποτελέσματα. Οι γυάλες, άλλωστε, είναι για τα χρυσόψαρα.

ΚΑΝΤΕ LIKE ΤΟ NEWSBEAST.GR

115
σχόλια
  1. avatar 1979…

    ...ευχαριστούμε πολύ, για τις όμορφες αναμνήσεις που μας ξύπνησες!!!

  2. avatar Ellraiser

    Τι ζωη, τι ρομαντισμος, τι μας θυμησες!!!!!
    Ολα τα εζησα παιχνιδια, αλανες, η γειτονια (οχι μονο τα παιδια) μια παρεα. Φτωχια και καλοπεραση!
    Αυτη η ατιμη ασπρομαυρη εκανε εναν αιωνα μεχρι να ζεσταθει και να αναψη!
    Το πρωτο πραγμα που εκανες στα νευρα σου ηταν να παρης πετρα (ναι υπηρχαν!) και ομως επιβιωσαμε σαν παιδια.
    Χαρτακια, καπακια, μισοφεγγαρο (στο εδαφος παιζετε), κουλουρι στο διαλειμα, 5 δραχμες χαρτζιλικι, ποδιες (για να μην υπαρχει διαχωρισμος), σεβασμος, ξυλο-γονεις και δασκαλοι (μετα ερχετε και ο σεβασμος)- εδω να τονισω οταν ο ανθρωπος δεν μαθει τον σεβασμο η την δυσκολια αποκτησης (υλικου και αυλου) γινετε ολικα αδιαφορος για τις ηθικες αξιες και την πραγματικη ανωτεροτητα.
    Εκλεψες? (οχι κατι δραματικο) - ξυλο αγριο για να μαθεις και συμβουλες. Σημερα? μπραβο αγορινα μου, πριγκιπα μου μεγαλος μαγκας εισαι - και μετα γινετε πολιτικος.

  3. avatar Μαρίνα Κ.

    Τόση νοσταλγία.... και πόσες αλήθειες.... τώρα τα παιδάκια ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΝ όλα είναι προγραμματισμένα και στημένα.... που είναι ο αυθορμητισμός της γενιάς μας και η εφευρετικότητα..... ΒΡΙΣΚΑΜΕ παιχνίδια να παίξουμε, βγαλμένα από το μυαλό μας γεμάτα φαντασία.... Θυμάμαι παιδάκι να στήνουμε θεατρική παράσταση στη γειτονιά με σενάριο από το μυαλό μας και εμάς πρωταγωνιστές.... "χτίζαμε" σπιτάκια με κοκκινόχωμα και πέτρες που την επόμενη μέρα είχαν γκρεμιστεί, αλλά εμείς πεισμωμένοι τα ξαναχτίζαμε.... έτσι για "να μην του περάσει".... Χρόνια που κάθε ηλικία ήταν "διακριτή" , δεν μπέρδευες τα παιδιά με τους έφηβους και αυτούς με τους μεγάλους. Όλα ξεκάθαρα!!!!! Τώρα εμείς έχουμε μπερδευτεί ή η εποχή μας μας έχει μπερδέψει.....ποιος ξέρει?

  4. avatar Dimitrisl1971

    Καλε μου φιλε μας θυμησες αναμνησεις που μονο χαρα μας προκαλουν!Να σαι καλα και ευχομαι καποτε να καταλαβουν τα παιδια μας ποσο υπεροχη ειναι η απλοτητα!

  5. avatar Nikos-Nikos .

    Ποιοί κυβερνούσαν τότε ποιοί κυβερνούν τα τελευταία 20 περίπου χρόνια . . Τότε είχαμε και τη χούντα που μας καταπίεζε και μεγαλώνοντας παθαίναμε ψυχικά τραύματα ! !

    1. avatar Αggelos Sak

      @Nikos:Μη ξεχνάμε ήταν τότε τόσο Μεγάλο το Ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

  6. avatar απροβλεπτος!

    τι θυμηθηκα κ εγω...ο ''πολεμος΄΄ με τις αλλες γειτονιες για ψυλλου πηδημα..το πρωι στο σχολειο ολοι μαζι κ το απογευμα ειμασταν εχθροι..ή τις ομαδες που ειχαμε..σχεδιααμε πρωταθλημα κ κυπελλο..με βαθμολογια..προγραμμα μονοι μας..μια εντος μια εκτος..οσο για διαιτητη..μονοι μας αποφασιζαμε..ειχαμε κ τις μφισβητουμενες φασεις βεβαια..ή το κρυφτοκυνηγητο σε ολο το χωριο..αντε τωρα να βρεις που κρυφτηκε καποιος...τελικα μηπως η υπερ προστασι εγκλωβιζει τον ανθρωπο??

  7. avatar Ιωαννα 1980

    Ποσες αληθειες! Ποση νοσταλγια!!!! Τα εχω ζησει ολα!! Ακομα κ το σχολειο πιυ ηταν μια εβδομαδα πρωι κ μια απογευμα!

  8. avatar Σκεπτικός…

    Είναι η νιότη μας. Και αυτό που μας κάνει περισσότερο και την αναπολούμε είναι ότι τότε είχαμε την πολυτέλεια να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί είχαμε τη ζωή μπροστά. Τώρα που σκέφτεσαι ότι μέσα σε 10 χρόνια πρέπει να φτιάξεις -ζήσεις - ξεχρεώσεις, σε πιάνει απελπισία και γυρνάς σε εκείνες τις εποχές

  9. avatar NikosItaliano

    Τι ωραίες αναμνήσεις... εύγε!

  10. avatar billaros 1965

    ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΚΕΙΝΕΣ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΤΩΝ 70S-80S ΗΤΑΝ ΑΘΩΕΣ .ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΣΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ.ΚΕΜΠΑΡΗΣ!!!ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥΣΕ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙ Η ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΕΙ ΚΑΤΙ,ΕΔΙΝΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΣΥΝΝΑΛΑΓΗ ΤΟ ΧΕΡΙ!!!ΟΥΤΕ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ ΟΥΤΕ ΣΥΜΦΩΝΗΤΙΚΑ ΤΙΠΟΤΑ!! Ο ΛΟΓΟΣ ΗΤΑΝ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ!ΕΜΕΙΣ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΠΑΙΖΑΜΕ ΠΟΛΕΜΟ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!ΧΑΜΟΣ!ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΞΕΡΑΜΕΝΑ ΑΙΜΑΤΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΚΕΙ!ΣΥΝΕΧΙΖΑΜΕ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ.ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ "ΕΧΘΡΟΥΣ ΜΑΣ" ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΤΡΩΓΑΜΕ ΠΑΓΩΤΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΙΜΟ!ΕΙΧΕ ΤΑ ΠΑΓΩΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΡΟΤΣΙ ΜΕ ΕΙΔΙΚΗ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΝΑ ΜΗΝ ΛΙΩΝΟΥΝ!ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΓΩΤΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΞΑΝΑΦΑΕΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΣΤΑ 50S MOY!ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΙΑ ΜΟΡΑ ΕΙΧΑ ΧΑΘΕΙ ΓΙΑ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ!ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΜΕ ΕΝΑΝ ΠΟΥ ΠΟΥΛΟΥΣΕ ΚΑΡΠΟΥΖΙΑ!ΧΑΜΟΣ! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΡΕΛΛΑΘΕΙ.ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΔΥΟ ΜΕΡΕΣ Ο ΚΑΡΠΟΥΖΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΑΦΗΣΕ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ! ΟΥΤΕ ΝΑ ΠΑΘΩ ΤΙΠΟΤΑ ΟΥΤΕ ALLERT!ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΞΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΤΡΙΧΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ!ΚΑΙ ΑΦΗΣΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥ ΑΔΥΝΑΜΙΑ! ΤΟΝ ΜΠΛΕΚ!ΧΑΝΟΜΟΥΝΑ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΔΙΑΒΑΖΑ!ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΗΤΑΝ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ!ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΧΑΛΙ!ΤΗΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΑΜΠΕΛΑΣ ΣΑΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ!!

  11. avatar ΧΑΜΠΟ

    ΓΕΝΝΗΘΕΙΣ 30/12/1976. ΦΙΛΕ ΠΟΣΟ ΑΛΗΘΙΝΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΓΥΡΙΣΑΜΕ ΠΙΣΩ 30 ΧΡΟΝΙΑ. μανα ΜΠΑΜΠΗ ΠΟΥ ΠΑΣ? μπαμπης ΠΛΑΤΕΙΑ ΡΕ ΜΑΝΑ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΦΥΓΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΛΕΩ ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΒΡΕΘΗΚΑΜΕ ΧΑΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΜΠΡΑΧΑΜΙ ΚΑΙ ΜΕΝΑ ΑΠΟ ΩΡΕΣ ΑΦΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ ΚΑΙ ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗ ΓΕΙΤΩΝΙΑ. ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ Η ΜΑΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ ΜΠΑΜΠΗ ΠΟΥ ΕΙΣΟΥΝ? μπαμπης ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ μανα ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΜΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΣΑΙ ΠΟΛΥ. ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. ΑΘΩΑ ΑΓΝΑ ΧΡΟΝΙΑ.

  12. avatar Ομορφιές

    Τι όμορφα χρόνια !!!Τα έζησα όπως τα περιγραψατε ακριβως τα θυμάμαι με πολύ αγάπη.Ηταν όλα πολυ διαφορετικά απο τώρα.Τα λέω πολλές φορες στα παιδιά μου και γελανε μαζί μου λεγοντας μου "βρε μαμα πως μπορουσατε χωρίς κινητά και ταμπλε;
    Σας ευχαριστώ που μου θυμησατε τα παιδικά, όμορφα ,υπέροχα χρόνια μου.

  13. avatar jimmad4

    Τότε που άμα πήγαινες κλαμένος στο σπίτι τις έτρωγες ούτως ή άλλως, έτσι από συνήθεια

  14. avatar savvas

    Ανατριχιασα.....ακριβως ετσι

  15. avatar Πασκαλς

    Πο..τι ωραία χρόνια ζούσαμε..ξέγνοιαστα,να εισαι καλα τι μου θύμισες τοτε θέλαμε να μεγαλώσουμε,χαιρόμασταν με την τεχνολογική ανάπτυξη..καλα ήταν τοτε

  16. avatar Falco

    7 μέσα στο lada του νονού για μπάνιο στο Καβούρι. Καμπουρης στις βολές.μπομπονελες.BMX.Duran Duran.το ουφαδικο με το διαστημοπλοιο έξω από τον φούρνο....

  17. avatar Falco

    7 μέσα στο La

  18. avatar ΓΙΩΡΓΟΣ_1970

    Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα δεν είναι ότι εμείς κοινωνικοποιηθήκαμε στις αλάνες ενώ τα σημερινά παιδιά κοινωνικοποιούνται στο facebook (σίγουρα είναι πρόβλημα και αυτό). Είναι ότι πράγματα και συμπεριφορές που μας σοκάριζαν τη δεκαετία του 80, σήμερα μπορεί να θεωρούνται φυσιολογικές ή ακόμη χειρότερα να θεωρούνται ανθρώπινο δικαίωμα!!!

  19. avatar Bi

    Με στεναχώρησες αλλά έτσι ακριβώς ήταν.
    Τι ωραία !!!

  20. avatar Μιση

    Ζωή πίσω

Παρακαλούμε περιμένετε ...